من همانی‌ام که هزار بار هم اگر زمین بخورد،دستان کسی را برای بلند شدن نمی‌گیرد،دست به زانوی خودش می‌گ

من همانی‌ام که هزار بار هم اگر زمین بخورد،دستان کسی را برای بلند شدن نمی‌گیرد،دست به زانوی خودش می‌گیرد و بلند می‌شود.من همانی‌ام که برای اشک ریختن،دیوار را به شانه‌ی آدم‌ها ترجیح می‌دهد،همان که خودش، خودش را آرام می‌کندو خودش تکیه‌گاه و دلگرمیِ خودش می‌شود.همانی که عادت کرده قوی باشد،حتی وقتی تمام پیکرش از ضربه‌های مسیرهای سخت، زخمی‌ست،همانی که می‌خندد،حتی وقتی دلیلی برای خندیدن نیست،حتی وقتی حنجره‌اش از بغض‌های پنهانی، درد می‌کند...من همانی‌ام که آرزوهای بزرگ می‌کندو برای رسیدن به آرزوهایش، یک‌تنه تا پای جان، می‌ایستدو با موانع و سختی‌ها می‌جنگد،همانی که با مشکلاتش رفیق استو زخم‌هایش را دوست دارد...این منم!کسی که از ناامیدی‌هایش،امید می‌سازد و از دردهایش، پله...@TavaneEshgh