آن‌سوی آراز، پرسشی که در آب حل نشدگرد سفید گچ، آرام روی آستین کتی ارزان‌قیمت می‌نشیند. باد از لای در

آن‌سوی آراز، پرسشی که در آب حل نشدگرد سفید گچ، آرام روی آستین کتی ارزان‌قیمت می‌نشیند. باد از لای درز پنجره شکسته یک مدرسه روستایی به داخل می‌خزد و بوی خاک نم‌خورده را روی نیمکت‌های چوبی پخش می‌کند. مردی جوان پای تخته‌سیاه ایستاده است؛ معلمی بیست‌ونه ساله، با چهره‌ای که سنگینی تاریخی از رنج را به دوش می‌کشد.کسی که بار اول در دهه چهل، در یکی از روستاهای آذرشهر پا در کلاس یک‌طبقه گلی گذاشت، شاید نمی‌دانست دارد به همان کاری مشغول می‌شود که آب با سنگ می‌کند: آرام و مکرر، بی‌ادعا ساییدن.برای خواندن ادامه این یادداشت، اینجا ضربه بزنید​🌱 @tbzmed_anjoman📷 Instagram