این جملات قصاری که درباره‌ی «ناهار» ملاحظه می‌کنید هیچ کدام پایه و پشتوانه‌ی حدیثی ندارد و صرفاً ترا

این جملات قصاری که درباره‌ی «ناهار» ملاحظه می‌کنید هیچ کدام پایه و پشتوانه‌ی حدیثی ندارد و صرفاً تراوشات ذهنی و اجتهادات نفسی آقای تبریزیان است! همان‌طور که قبلاً عرض کردیم، خوردن ناهار فقط در صورتی ممنوع است که بین دو وعده‌ی کامل (صبحانه و عصرانه یا صبحانه…منشأ این توهم (در ۲ فرسته)۱/۲این توصیه نادرست آقای تبریزیان بر ترک مطلق ناهار و صبحانه اولاً برگرفته از روایات عامه اهل سنت است و ثانیاً ناشی از کج فهمی و ترجمه غلط همان روایات و ثالثاً خلط توصیه اهل بیت به خوردنیِ شب (عشاء اللیل) با دستور به وعده عصرانه (تعشی) است.روایتی که منشأ این توهم شده این است:از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت شده: «هرکس در روز یک بار خورد گرسنه نشد و هرکس دو بار خورد عابد (بنده) نشد و هر کس سه بار خورد او را با چهارپایان ببندید!» (المواعظ العدديّة ص ۱۴۷: رسول اللّه صلى الله عليه و آله: مَن أكَلَ في اليَومِ مَرَّةً لَم يَكُن جائِعاً ومَن أكَلَ مَرَّتَينِ لَم يَكُن عابِداً ومَن أكَلَ ثَلاث مَرّاتٍ اربُطوهُ مَعَ الدَّوابِّ !)✍🏻بیان:✓اولاً این روایت هیچ سندی ندارد و ظاهراً از عامه (اهل سنت) رسیده پس به هیچ عنوان قابل پذیرش نیست و در حد تعارض با روایاتی که ذکر شد هم نمی‌رسد.✓ثانیاً گفته «روز» و نگفته «روز و شب» یعنی اگر کسی از اذان صبح تا اذان مغرب در این بازه سه وعده‌ی غذایی بخورد به روش چهارپایان عمل کرده و با آنها یکی است پس شامل کسی که در «کل شبانه روز» سه وعده بخورد نمی‌شود.✓ثالثاً اینکه گفته عابد نیست به معنای مذمت نیست و دلیلی بر نهی از دو وعده حساب نمی‌شود! چون تبادر ذهنی اهل لسان از لفظ «عابد» (بنده) کسی است که پیوسته مشغول عبادت و نماز و دعا است، خب اگر کسی بخواهد دو وعده در طول روز میل کند هم به جهت اینکه باید به دنبال کسب مال برای تهیه مواد غذایی و سپس صرف وقت برای آشپزی آن باشد، و هم به جهت اینکه خوردن آن غذا نیاز به صرف وقت و سپس هضم شدن در بدن دارد مسلم است که چنین کسی کمتر می‌تواند به دعا و نماز بپردازد پس در تبادر اهل لسان به آن «عابد» (عبادت کننده) گفته نمی‌شود، همین. صرفاً مردم به آن «عابد» نمی‌گویند؛ چون پیوسته مشغول عبادت و دعا و نماز نیست. اما آیا این سفارش و توصیه می‌شود که شخص (در نظر اهل لسان) حتماً «عابد» باشد؟ بر اساس روایات شیعه خیر، همچین توصیه‌ای به صورت عام یا مطلق نداریم و نهایتاً برای بعضی ایام خاص (مثل روز عاشورا) یا شرایط خاص این دستور توصیه می‌شود.✓بنابراین این روایتِ بی‌سند و به غایت ضعیف و مرجوح، هرگز دو وعده غذا خوردن در روز را نفی یا مذمت نمی‌کند و سه وعده غذا را هم در طول «روز» مذمت کرده نه در کل «روز+شب» یعنی در طول روز نباید سه وعده غذا خورد وگرنه اگر کسی صبحانه و عصرانه و شام بخورد مشمول این روایت نیست و مشکلی ندارد.روایت دوم که در ترک صبحانه و ناهار مورد استناد قرار میگیرد این است:عایشه گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا دید در حالی که در روز دو بار می‌خوردم پس فرمود: ای عایشه دنیا را شکمت قرار دادی! بیشتر از یک وعده در هر روز اسراف است و خداوند اسرافکاران را دوست ندارد.(عن عائشة: رَآني رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله وأنَا آكُلُ في يَومٍ مَرَّتَينِ فَقالَ: يا عائِشَةُ اتَّخَذتِ الدُّنيا بَطنَكِ ! أكثَرُ مِن أكلَةٍ كُلَّ يَومٍ سَرَفٌ، وَاللّه ُ لا يُحِبُّ المُسرِفينَ. شعب الإيمان : ج 5 ص 32 ح 5665 ، الترغيب والترهيب : ج 3 ص 140 ح 14 ، كنز العمّال : ج 15 ص 263 ح 40885 وراجع الفردوس : ج 5 ص 428 ح 8636)✍🏻بیان:این روایت هم به هیچ وجه قابل پذیرش نیست چون اولاً از منابع مردود عامه رسیده و ثانیاً راوی آن عایشه است که دروغ های زیادی بر پیامبر صلی الله علیه و آله بسته (اگرچه گاهی راست هم می‌گفته که فقط با احادیث ائمه قابل تشخیص است)و ثالثاً امام صادق علیه السلام در تعریف اسراف فرمودند: «اسراف آن است که مال را تلف کند و به بدن آسیب برساند»، در حالی که بر اساس روایات شیعه، ائمه علیهم السلام توصیه به دو وعده در یک روز یا سه وعده در دو روز کردند و شکی در نیاز بدن به غذا خوردن در صبح و عصر به بعد (اعم از غروب یا شام) نیست، حتی درباره روزه فرمودند «سحری را ترک نکنید» و فرمودند «اگر کسی بیمار است به طرزی که نمی‌تواند سحری بخورد پس روزه نگیرد»، پس چطور ممکن است مصرف وعده‌ی دوم (چه عصرانه باشد یا شام یا سحری) در یک شبانه روز اسراف باشد؟ مگر ائمه علیهم السلام توصیه به اسراف می‌کنند؟! اتفاقاً اگر کسی با ترک وعده‌ی دوم و تبدیل به یک وعده‌ای شدن در روز یا شبانه روز، آسیب ببیند او از اسرافکاران است چون اسراف چیزی است که به بدن آسیب بزند.ادامه دارد...@TebboZendegieEslami