👩‍💻در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از اعضای کانال طب اطفالاولین روزی که، پسرم را به دانشگاهش رسان

👩‍💻در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از اعضای کانال طب اطفالاولین روزی که، پسرم را به دانشگاهش رساندم؛ دانشگاهی که شش ساعت با خانه فاصله دارد، و او را آنجا گذاشتم تا هفت سال تحصیلش را در رشته پزشکی دور از ما آغاز کند.برادر بزرگ‌ترش هم که اساساً در فاصله هزار کیلومتری از ما در شهر دیگر مشغول به کار است.یعنی خلاصه، بعد از سال‌های طولانیِ بزرگ کردن بچه‌ها، شب‌بیداری برایشان، رساندنشان به این‌طرف و آن‌طرف، و انتظار برای روزی که روی پای خودشان بایستند… نقشه ام موفق شد!متأسفانه! 😅خانه آرام است، اتاق‌ها مرتب‌اند، جوراب‌هایم در جای امن خودشان هستند، و دیگر کسی هر ده دقیقه یک‌بار بدون هیچ دلیل مشخصی درِ یخچال را باز نمی‌کند و کولر هم خاموش است و ظاهراً باید خوشحال باشم.اما حقیقت این است که در دل، احساس عجیبی از خالی شدن و ضعفی داشتم که توصیف دقیق‌تری برایش پیدا نمی‌کردم.و موضوع برایم پیچیده‌تر شد وقتی در جریان این سفر فهمیدم خواهر کوچک‌ترِ دوست عزیزم در یک تصادف رانندگی از دنیا رفته است؛ زنی که همسری داغدار و پسری چهار ساله و مجروح از خود به جا گذاشته بود.در مسیر بازگشت، شروع کردم به فکر کردن درباره اصلِ فقدان و دلبستگی.ما قلب‌هایمان را از آدم‌ها، مکان‌ها و چیزهای دنیا پر می‌کنیم، بعد وقتی از ما دور می‌شوند، بسیار تعجب می‌کنیم که چرا در دل‌مان خلأ ایجاد شده است؛ در حالی که طبیعت دنیا از همان ابتدا همین بوده است… بچه‌ها بزرگ می‌شوند و می‌روند، والدین و دوستان از ما جدا می‌شوند و خود ما نیز در نهایت از همه جدا خواهیم شد.از اینجا بود که معنای این سخن پیامبر را به شکلی متفاوت فهمیدم:«هیچ‌یک از شما ایمان کامل ندارد، مگر اینکه خدا و پیامبرش نزد او از هر چیز دیگری محبوب‌تر باشند.»مسئله فقط ترتیب دادنِ محبت‌ها، یا یک تعبیر مجازی برای تعیین ارزش و جایگاه محبوب نیست؛ آن‌طور که پیش‌تر می‌فهمیدم. نه!مسئله این است که شاید هر چیزی که در دنیا به آن دل بسته‌ای، در یک لحظه بتواند جایش را خالی کند و تو را با دلی سست و تنها بر جای بگذارد… جز خدا و پیامبرش.محبت آن دو نیاز ندارد که در خانه‌ات باشند، در شهرت باشند، یا حتی در زمانه‌ات حضور داشته باشند. بلکه حقیقت این است که هرچه شناختت نسبت به خدا بیشتر شود، انس و الفتت با او نیز بیشتر می‌شود؛ با آنکه چشم‌ها و حواس، او را درک نمی‌کنند.خوب، اگر بزرگ‌ترین جایگاه قلب متعلق به خدا و پیامبرش باشد، هرچقدر دنیا آدم‌ها و مکان‌هایش را از تو بگیرد، قلبت به خانه‌ای خالی تبدیل نمی‌شود؛ بلکه همچنان چیزی در آن هست که آن را پر می‌کند.و آن‌گاه قلب، چه ظرف خوبی برای چنین پُرشدنی خواهد بود.به هر حال… پسرم را به دانشگاه رساندم. شاید هفت سال بعد، در حالی که مدرکش را در دست دارد، به من نگاه کند و من خوشحال شوم که تحصیلش به پایان رسیده است.اما بعد به یاد می‌آورم که زندگی برای پدر و مادرها مدرک فارغ‌التحصیلی صادر نمی‌کند؛ بلکه همچنان آنها را روی آتش ملایمِ تجربه می‌پزد و هر بار که فکر می‌کنند درس قبلی را فهمیده‌اند، درس تازه‌ای به برنامه درسی‌شان اضافه می‌کند.ظاهراً انسان، دانش‌آموزی همیشگی است.و تناقض ماجرا اینجاست که مدرک فارغ‌التحصیلی واقعی و نهایی انسان، همان گواهی فوت و پیوستن او به عالم بالاست.پسرم را رساندم تا او یاد بگیرد…و به نظر می‌رسد این بار من بودم که درس تازه‌ای یاد گرفتم.خدایا، قلب‌های ما را از محبت خودت و محبت پیامبرت سرشار کن.🚩🚩@TebeAtfal