موج‌ها خوابيده‌اند, آرام و رام,طبل توفان از نوا افتاده است.چشمه‌هاي شعله ور خشكيده‌اندآب‌ها از آسياب افتاده است.در مزارآباد شهر بي تپشآواي جغدي هم نمي‌آيد بگوش.دردمندان بي خروش و بي فغان.خشمناكان بي فغان و بي خروش.آه‌ها در سينه‌ها گم كرده راه,مرغكان سرشان بزير بال‌ها.در سكوت جاودان مدفون شده ستهر چه غوغا بود و قيل و قال‌ها.آب‌ها از آسيا افتاده است,دارها بر چيده, خون ها شسته‌اند.جاي رنج و خشم و عصيان بوته‌هاپشک بُن‌های پلیدی رسته‌اند.مشت‌هاي آسمان كوب قويواشده ست و گونه گون رسوا شده ست.يا نهان سيلي زنان, يا آشكاركاسة پَست گدائي‌ها شده ستخانه خالي بود و خوان بي آب و نانوآنچه بود, آش دهن سوزي نبود.اين شب ست, آري, شبي بس هولناك؛ليك پشت تپه هم روزي نبود.باز ما مانديم و شهر بي تپشو آنچه كفتارست و گرگ و روبه‌ست.گاه مي‌گويم فغاني بركشم,باز مي‌بينم صدايم كوته ست.باز مي‌بينم كه پشت ميله‌هامادرم استاده, با چشمان تر.ناله‌اش گم گشته در فريادها,گويدم گوئي كه: «من لالم, تو كر.»آخر انگشتي كند چون خامه‌اي,دست ديگر را بسان نامه‌اي.گویدم: بنویس و راحت شو به رمز،,« تو عجب ديوانه و خودكامه‌اي.»من سري بالا زنم, چون ماكياناز پس نوشيدن هر جرعه آب.مادرم جنباند از افسوس سر,هر چه از آن گويد, اين بيند جواب.گوید: آخر... پیرهاتان نیز... هم؛گويمش «اما جوانان مانده اند.»گويدم «اين ها دروغند و فريب.»گويم «آنها بس بگوشم خوانده‌اند.»گويد «اما خواهرت, طفلت, زنت . . .؟»من نهم دندان غفلت بر جگر.چشم هم اينجا دم از كوري زند,گوش كز حرف نخستين بود كر.گاه رفتن گويدم ـ نوميدواروآخرين حرفش كه: «اين جهل ست و لج,قلعه‌ها شد فتح؛ سقف آمد فرود . . .»و آخرين حرفم ستون ست و فرج.مي شود چشمش پر از اشك و بخويشمي‌دهد اميد ديدار مرا.من به اشكش خيره از اين سوي و بازدزد مسكين برده سيگار مرا.آب‌ها از آسياب افتاده؛ ليكباز ما مانديم و خوان اين و آن.ميهمان باده و افيون و بنگاز عطاي دشمنان و دوستان.آب‌ها از آسياب افتاده؛ ليكباز ما مانديم و عدل ايزدي.و آنچه گوئي گويدم هر شب زنم:«باز هم مست و تهي دست آمدي؟»آنكه در خونش طلا بود و شرفشانه ئي بالا تكاند و جام زد.چتر پولادين ناپيدا بدسترو بساحل‌هاي ديگر گام زد.در شگفت از اين غبار بي سوارخشمگين, ما ناشريفان مانده‌ايم.آب‌ها از آسياب افتاده؛ ليكباز ما با موج و توفان مانده‌ايم.هر كه آمد بار خود را بست و رفت.ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب.زآن چه حاصل, جز دروغ و جز دروغ؟زين چه حاصل, جز فريب و جز فريب؟باز مي‌گويند: فرداي دگرصبر كن تا ديگري پيدا شود.کاوه‌اي پيدا نخواهد شد, اميد!كاشكي اسكندري پيدا شود.( مهدی اخوان ثالث )