⭕️فضیلت تنبلیچرا تنبلی موتور نوآوری است؟✍🏻 آسیه اسدپور/ نویسنده نشریه🔹6/ 1 میلیارد نفر در دنیا، هر شب، به‌سختی خود را تا به خانه می‌کشانند و قول می‌دهند دیگر فردا سر کار نروند. اما فقط نزدیک به ۴۰ میلیون نفر در سال، داوطلبانه خود را از بند کار تکراری نجات می‌دهند. آنهایی هم که می‌مانند یا جیبشان خالی است و پول جبرِ ماندن آنهاست؛ یا تحمل فرسودگی تکرار محض، برایشان عادی شده است یا تنبل، اما خلاق‌اند. طبیعتاً، تکلیف گروه اول از میان 3/ 2 میلیارد مزدبگیر دنیا مشخص است. آنها با وجود ظرفیت ترک کار، هر سال، معادل هفت ماه را در زندانی از وظایف روتین محبوس‌اند. آنان، به ازای ۱۲۰۰ ساعت تکراری در سال، ۵ تا ۱۰ درصد از ظرفیت تحلیل انتقادی خود را از دست می‌دهند.🔹از نظر برین‌یولفسون، به‌خصوص در کتاب «عصر دوم ماشین»‌، بیزاری از کار تکراری، اگر به زبان غیررسمی «تنبلی خلاقانه» نامیده شود، نه نشانه سستی که بیانگر بلوغ اقتصادی است. او در کتابش توضیح می‌دهد که سازمان کارآمد، سازمانی نیست که کارمندانش را مجبور کند ساعت‌های طولانی را صرف ورود داده، هماهنگی اداری، بازنویسی گزارش‌های مشابه، جست‌وجوی اطلاعات پراکنده و اجرای فرآیندهای کم‌ارزش کنند، بلکه سازمانی است که می‌پرسد کدام بخش از این زنجیره نباید به‌دست انسان انجام شود؟ ازاین‌رو، فناوری، زمانی مهم می‌شود که معماری کار را عوض کند؛ توأمان، زمان هدررفته را هم باز پس بگیرد.🔹در سه ماه دوم امسال، در ایالات‌متحده، بهره‌وری نیروی کار به 2/ 2 درصد در مقایسه سالانه رسید، بهره‌وری کل عوامل، رشد 8/ 0درصدی را ثبت کرد و نشان داد با وجود ظرفیت خودکارسازی ۵۷درصدی ساعت کار در آمریکا و ۵۸درصدی در اروپا، منافع هوش مصنوعی نابرابر توزیع شده است، به‌طوری‌که اقتصادهای پردرآمد 2/ 4 درصد از تولید ناخالص داخلی خود را از این تحول به‌دست می‌آورند، اما سهم کشورهای کم‌درآمد فقط 1/ 0 درصد است؛ نابرابری شدیدی که مرز میان «تنبلی خلاق» و «تنبلی مخرب» را مشخص می‌کند.🔹تنبلی خلاق، همیشه وقتی رخ داده است که کارمند/ کارگر یا حتی مدیر، از کار تکراری بیزار بوده، اما همین بیزاری را به مسئله‌ای برای بازطراحی فرآیند تبدیل کرده و نتیجه‌اش یک ماکرو در اکسل، یک الگوریتم پایتون، یا ساده‌سازی یک زنجیره تامین شده است. اما تنبلی مخرب، کاملاً برعکس عمل کرده و می‌کند. تنبلی مخرب، همیشه درجا می‌زند، سرعت را پایین می‌آورد و کیفیت را فرسوده می‌کند. شکافی که اقتصاددانان از آن به «نظریه نمایندگی» یاد می‌کنند. یعنی جایی که مدیر نمی‌داند کارمند واقعاً دارد بهتر کار می‌کند، یا فقط کار را از سر باز می‌کند.#تجارت_فردا @tejaratefardaمتن کامل گزارش را اینجا مطالعه کنید.