من در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیرهٔ در، زار می‌زنم؛ طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست.این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.