آدم های صبور یه خصوصیت عجیب دارن بی نهایت لبخند می زنن این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده اینکه «هر زخمی زدی ، هر‌ چیزی که گفتی فدای سرت من فراموش می کنم »ولی آدم های صبور هیچوقت هیچ چیزی رو فراموش نمی کنن زخمارو می شمارن حرفارو مرور می کنن و همچنان لبخند می زنن ‌یه روز که صبوری دیگه جواب نداد ، با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت می کنن انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی آدم های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت...@texttttttt