از اول تابستون سعی کردم در مورد هر کتابی که می‌خونم، یه چیز کوچیکی بنویسم تا یادم نره چه احساسی داشت

از اول تابستون سعی کردم در مورد هر کتابی که می‌خونم، یه چیز کوچیکی بنویسم تا یادم نره چه احساسی داشتم و بتونم با نوشتن، مرور کنم که چی فهمیدم از اون کتاب. این رو درباره‌ی "تصور کن زنده نباشم" نوشتم. خوب نشده چون نتونستم افکارم رو منسجم کنم. ولی خب بازم اگه…گاهی احساس می‌کنم دیدن رنج دیگران برام سخته. گاهی احساس می‌کنم مثل الک، با وجود عشقی که به آدم‌ها دارم، مدام دلم می‌خواد به‌شون بگم که خودشون رو جمع کنن. که بسه. که تحمل ندارم در رنج ببینم‌شون؛ چه از روی همدردی، چه از خشم و چه از سر کلافگی.وسط‌های کتاب هم این احساس رو نسبت به مایکل داشتم اما واقعا بیش‌تر جاها، قلبم از رنجی که تحمل می‌کرد، به درد میومد. حتی الان که کتاب تموم شده، برام خوندن هایلایت‌هام سخته. گاهی شخصیت‌ها اون‌قدر خوب به تصویر کشیده می‌شن که با وجود تموم شدن صفحات، دلت هنوز یه جایی از کتاب گیر کرده. یه جور سوگه انگار. دلتنگی داره و حسرت. الک برای توصیف این احساس می‌گه: (قبلا متوجه محو شدن یک انسان نشده بودم. چطور چیزی را که یک انسان می‌پنداریم در حقیقت روحی است که هرگز نمی‌بینیم. نه تا زمانی که در آن اتاق نشستم، در کنار جسم بی‌جانی که تمام عمر برادرم را همراهی کرده بود و برای همان جسم هرگز او را درست نفهمیدم.)همون‌طور که ویلیام استایرن تونست تو ظلمت آشکار افسردگی رو به مخاطب بشناسونه، آدام هاسلت هم تو آشنا کردن خواننده با اضطراب موفق عمل کرده. نمی‌تونم کلماتم رو به خوبی پشت هم مرتب کنم و از احساسی که دارم بگم. کتاب عمیقیه. می‌شه با شخصیت‌ها خو گرفت؛ اون‌قدری که می‌شه جای هر کسی غصه خورد و به همه حق داد. یه جورایی هم شبیه سریال (this is us) بود. از لحاظ پیچیدگی هر کدوم از اعضای خانواده و تاثیر اجتناب‌ناپذیر انتخاب‌هاشون روی هم.در نهایت و در صفحات آخر راجع‌به مایکل نوشتم: مایکل میل آدم‌ها به فرار از خودشون رو به تصویر کشیده. هر کسی یه جوری فرار می‌کنه و اون هم وسواس‌گونه به بقیه می‌پردازه و از خودش غافل می‌مونه. به نظر میاد که مدت‌هاست خودش رو جا گذاشته.نتونستم به خوبی و اون‌جوری که این کتاب شایسته‌اشه، ازش بگم اما خیلی دوستش داشتم.