.▫️پس از مرگِ خود را زیستنوقتی پس از جدایی، خانواده همسرت را در جایی می‌بینی و آن حس غریبگی و آشنایی توامان به سراغت می‌آید، وقتی پس از مهاجرت به خانه پدری‌ات بر می‌گردی و در اتاقی که اتاق تو هست و دیگر نیست می‌خوابی، وقتی به اداره‌ای که از آنجا رفته‌ای بر می‌گردی و همه چیز بی‌تو مثل قبل است، وقتی به جمع دوستانی که ترکشان کرده‌ای سر می‌زنی و دنبالِ خودت می‌گردی امّا نیستی، همه این وقت‌هایی که گویی پس از مرگت در جایی حاضر شده‌ای و زندگی پس از مرگت را زندگی می‌کنی، همه این لحظات آشنایِ نفس‌گیر، وقتی دچارشان می‌شوی، گرفتارت می‌کنند. از خودت می‌پرسی پس من به کجا تعلّق دارم؟ بهت‌زده به افکارت نگاه می‌کنی و گویی در لحظه ذهن و تنت از هم جدا می‌شوند. انگار داری توی خواب راه می‌روی. انگار داری‌ در "پس از مرگت" قدم می‌زنی، گرفتار سبکیِ بی‌هوده‌ای‌ می‌شوی و بعد، از فرطِ هضم‌ناپذیریِ همه چیز به دنیای اینجا و اکنونت بر می‌گردی و آن جا هم دیگر خودت را پیدا نمی‌کنی. این حالِ پس از مرگِ خود را زیستن و این در خاطراتِ زنده قدم زدن، حال غریبی است. هیچ حرف خاصی در موردش ندارم. فقط خواستم توصیفش کنم. این‌جور وقت‌ها قلب آدم چون تشتِ شکسته‌ای خونش را ول می‌کند وسطِ سینه او، از ایستادن هم نمی‌ترسد.@TheWorldasISee