.سیگارِ ناتمامِ بودنی نیمه‌تمامآتشی که نمی‌گیرد و خاموش هم نمی‌شود. ایستادن به پای آتشی نیمه‌جان به امید. اعتیاد به امید. ایستادن به پای امیدی که نمی‌گیرد و خاموش هم نمی‌شود. زندگی را در آستانۀ امکان‌ها سپری کردن. به امکان‌ها سلام نکردن و از امکان‌ها خداحافظی نکردن. از شروع ترسیدن و از پایان هم ترسیدن. بر در ایستادن و سیگارِ نیمه‌تمامِ قصّه‌ای ناتمام را کشیدن. دلیلِ لازم را داشتن و دلیلِ کافی را هیچ‌وقت نداشتن. رفتن و آمدن. آمدن و رفتن. زمان را دوست، زمان را دشمن، زمان را رقیب، زمان را بلای جانِ خود کردن. روبرو نشدن و پنهان نشدن. مدام در وحشت و شوق آشکار شدن ماندن. زیستن در این جهانِ ناتمام، اعتیاد و بیماری خاص خودش را دارد؛ اعتیاد به امید و بیماریِ ناامیدی. در این جهان چه چیزی کافی است؟ چه زمانی کافی است؟ هیچ وقت. می‌دانی مصیبت کجاست؟ جانی مشتاق و نابلد در چنین جهانِ نیمه‎تمامی، تمامش را بگذارد و نصیبش همان سیگار ِناتمام برای زمانی بی‌پایان باشد. نفهمیدی چه گفتم؟ راستش خودم هم درست نمی‌فهمم. آن بیرون جنگ است و زندگی به چیز عجیبی تبدیل شده است. موسیقیِ جز از بلندگوی کافه پخش می‌شود و من سعی می‌کنم این آشفتگی را بریزم توی کلمات. نمی‌شود امّا، نمی‌شود انگار. @TheWorldasISee