.▫️بِگو تا بفهمیم و آرام شویگاهی بزرگترین همدلی، پرسیدن سوالی است که به دیگری امکان ابراز کردن و فهم

.▫️بِگو تا بفهمیم و آرام شویگاهی بزرگترین همدلی، پرسیدن سوالی است که به دیگری امکان ابراز کردن و فهمیدن خودش را می‌دهد. می‌گویی این روزها نمی‌توانم کنار رنجِ کسی بایستم. می‌گویی نمی‌دانم وقتی کسی از رنجش می‌گوید چه کار باید بکنم و چطور آرامش کنم. می‌گویم از او سوال بپرس؛ نه پرسیدنِ کنجکاوانه، نه پرسیدنِ فارغ‌دلانه، که پرسیدنِ همدلانه: کدام بخش این ماجرا برایت از همه سخت‌‌تر است؟ کدام قسمتِ آن را بیش از همه تنها تحمل می‌کنی؟ وقتی از این رنج حرف می‌زنی، دوست داری فقط گوش کنم یا دلت می‌خواهد با هم کاری برایش بکنیم؟ در این لحظه بیش از همه به چه چیزی احتیاج داری؟ از چه چیزی می‌ترسی؟ چه چیزی در این اتفاق بیشتر از خودِ آن به تو آسیب زده؟ وقتی این اتفاق افتاد، درباره‌ی خودت چه فکری کردی؟ این رنج تو را به یاد کدام تجربه‌ی قدیمی‌تر انداخته؟ چه چیزی را از دست داده‌ای که شاید دیگران حتی متوجهِ از دست‌رفتنش هم نشده‌اند؟ کدام بخشِ تو در این ماجرا بیشتر زخمی شده؟ چیزی هست که بابتش خودت را سرزنش می‌کنی؟ اگر قرار نبود خودت را قوی نشان بدهی، چه می‌گفتی؟ دوست داشتی در آن لحظه چه کسی چه کاری برایت می‌کرد؟ آیا جایی در این رنج هست که خودت هم هنوز آن را نمی‌فهمی؟و شاید گاهی همدلانه‌ترین پرسش این باشد:«می‌خواهی بیشتر برایم بگویی؟» پرسشی که دیگری را وادار به پاسخ‌دادن نمی‌کند؛ فقط دری را باز می‌گذارد. پرسشی که نمی‌خواهد زود به نتیجه برسد، مسئله را حل کند یا رنج را به درسی امیدوارکننده تبدیل کند. پرسشی که می‌گوید: من هنوز اینجا هستم؛ عجله‌ای برای بیرون‌ آمدن از این گفت‌وگو ندارم و آنچه در تو می‌گذرد، برایم ارزش شنیدن دارد.پانوشت: البته می‌دانم که پرسیدن این سوالات و شنیدن پاسخ‌هایشان شجاعت می‌خواهد. اصلاً خیلی وقت‌ها برای همین است که ناخودآگاه حرف‌های امیدوارانه یا تسلی‌بخش می‌زنیم تا بحث جمع شود و با احساسات سخت و سنگین دیگری روبرو نشویم. @TheWorldasISee