.▫️یک حقیقتِ سادۀ عجیبمن به یک حقیقتِ ساده امّا عجیب پی برده‌ام. از آن چیزها که شاید بعضی‌ها اصلاً ق

.▫️یک حقیقتِ سادۀ عجیبمن به یک حقیقتِ ساده امّا عجیب پی برده‌ام. از آن چیزها که شاید بعضی‌ها اصلاً قبولش نداشته باشند یا برای خیلی‌ از شما اصلاً چیز عجیب و مهمّی نباشد. امّا من هر بار که به آن فکر می‌کنم، نمی‌توانم جلوی حیرتم را بگیرم. آن حقیقت ساده این است که هیچ آدمی یک قصّه زندگی واحد ندارد. من وقتی قصّۀ زندگی‌ام را برای خودم تعریف می‌کنم یک شکل دارد. وقتی برای شما تعریفش می‌کنم یک شکل دیگر پیدا می‌کند. بعد وقتی آن قصّه‌ای را که برای شما تعریف کرده‌ام برای خودم تعریف می‌کنم یک شکل سومی پیدا می‌کند (چون شما آن را شنیده‌اید و به مدل خودتان به آن واکنش نشان داده‌اید و به منِ راوی و منِ توی آن قصّه شکل داده‌اید). همین من وقتی قصّه‌ام را برای خانواده‌ام تعریف می‌کنم یک شکل دیگر پیدا می‌کند، وقتی به درمانگرم می‌گویم شکلش عوض می‌شود، اگر قرار باشد توی بازجویی از آن حرف بزنم، یک شکل می‌شود، اگر بخواهم آن را در اینترنت (و برای مخاطبی نامعلوم که فقط حدس می‌زنم چه شکلی است) بفروشم یک شکل دیگر پیدا می‌کند و ... .. خلاصه اینکه فرق می‌کند مخاطب من چه کسی باشد، چه هدفی از گفتن قصّۀ زندگی‌ام داشته باشم، آن را از بیرون روایت کنم یا از درون، خلاصه تعریفش کنم یا مفصّل، روی نقاط خوبش تمرکز کنم یا نقاط بدش، نقش دیگران را در آن برجسته کنم یا نقشِ خودم را، دیگران قصّه‌ام را روایت کنند یا خودم، قصّه‌ام تمام شده باشد یا نشده باشد (زنده باشم یا نه)، قصّه‌ام را بعد از یک موفقیت تعریف کنم یا یک شکست و ...، همه این‌ها تعیین می‌کنند قصّۀ زندگی من چه باشد. امّا آن چیزی که باعث حیرتم می‌شود این نیست. این است که من "واقعاً" یک قصّۀ واحد را زندگی نکرده‌ام و نمی‌کنم. زندگی، یعنی زندگیِ تجربه‌شده و زندگیِ تجربه‌شده، یعنی زندگیِ اندیشیده شده و زندگیِ اندیشیده شده به نحوی از انحاء یعنی زندگی روایت‌شده و روایت زندگی یک آدم به همۀ آن دلایلی که گفتم می‌تواند شکل‌های متفاوتی به خود بگیرد. در یک قصّۀ زندگی من واقعاً آدمِ بیچارۀ تمام‌شده‌ای هستم که به هیچ دردی نمی‌خورد و دقیقاً همان احساساتی را تجربه می‌کنم که یک آدم تمام‌شده تجربه می‌کند. امّا همین من در یک روایتِ دیگر آدمی هستم که تازه قرار است شروع بشود و در آستانه ایستاده و چه امیدها که به او نمی‌توان داشت. در یک قصّه من مجموعه‌ای از توانایی‌ها و موفقیت‌ها هستم و بعد همین من در یک قصّه دیگر، آدمی هستم آنقدر معمولی که معلوم نیست بعد از این چه کاری می‌تواند بکند. همین من در جایی و در روایتی پیرم و در جایی و روایتی جوان، در جایی و روایتی آدم خوبی هستم و در جایی و روایتی آدمِ بدی. واقعاً آدم بد ها. یعنی همان احساساتِ یک آدم بد را تجربه کردن و مثل یک آدم بد زندگی کردن. حرفی که می‌خواهم بزنم کمی گنگ و پیچیده است. بگذارید یک بار دیگر خلاصه‌اش کنم، شاید واضح‌تر شد. می‌خواهم بگویم هر آدمی واقعاً چند زندگی را زندگی می‌کند و این یعنی مهم است که زندگی‌اش را برای چه کسی، چطور و از چه زاویه‌ای روایت می‌کند. بخشی از زندگی خوب را نه محتوای آن که راوی و مخاطبِ آن تعیین می‌کنند. آدم برای خوب زیستن باید بگردد دنبالِ نحوه‌های متفاوت روایت و مخاطب‌های بهتر. و این است که مایۀ حیرتم می‌شود؛ اینکه همین من ممکن است روایتگری متفاوتی را یاد بگیرم یا مخاطبِ بهتری پیدا کنم و زندگی‌ام را جور دیگری کرده باشم و جور دیگری هم بعد از آن پیش ببرم.@TheWorldasISee