بعضی چـیزها تا وقتی هر روز کنارمون هستن، به چشممون نمیان.از پیام‌های «رسیدی؟» کلافه می‌شیم!تا روزی ک

بعضی چـیزها تا وقتی هر روز کنارمون هستن، به چشممون نمیان.از پیام‌های «رسیدی؟» کلافه می‌شیم!تا روزی که دیگه کسی منتظر رسیدنمون نباشه. . . از شلوغی خونه غر می‌زنیم!تا وقتی سکوتش از هر صدایی سنگین‌تر بشه.از خستگیِ آشپزی برای خانواده می‌نالیم!تا وقتی فقط برای یک نفر، آن هم خودمون، غذا بپزیم. . . از تماس‌های پشـت‌ِ سرهم پدر و مادر گله می‌کنیم،تا وقتی گوشـی دیگه هیچ‌وقت با اسم اون‌ها زنگ نخوره!از دورهـمی‌های تکراری فرار می‌کنیم،تا وقتی جای خنده‌ها رو مراسم خداحافظی بگیره. . . واقعیت اینه که زنـدگی، بیشتر از اینکه از اتفاق‌های بزرگ ساخته شده باشه، از همین لحظه‌های معمولیه.همین دلواپـسی‌ها، همین شلوغی‌ها، همین تکرارهایی که گاهی حوصله‌مون رو سر می‌برن. . . ما معمولاً ارزش ِ چیـزی رو وقتی می‌فهمیم که دیگه بهش دسترسی نداریم.اما هـنر زندگی اینه که قبل از رسیدن حسرت، قدر داشته‌هامون رو بدونیم.!شاید لازم نباشه زندگی‌مون کامل و بی‌نقص باشه، فقط کافیـه گاهی وسط همین روزهای معمولی مکث کنیم و از خودمـون بپرسیم:اگر این آدم‌ها. .‌ .اگر این صداها. . . اگر همین لحظه‌های سـاده، فردا دیگه نباشن,آیا امروز هم ازشون همـین‌قدر بی‌تفاوت رد می‌شدم!؟📚𝑻𝒊𝒌𝒆𝑲𝒆𝑻𝒂𝑩𝒊