‍ در تئاتر معاصر، «فرم اجرایی و فیزیکال» از جایگاه معتبری برخوردار است که بسیاری از گروه‌های اجرایی و کارگردانان مؤلف، از آن در اجرای خود بهره می‌برند. فرم اجرایی مکانیکی یا رباتیک، و یا حرکاتی که زبان بدن را به‌طور محسوس‌تری ارائه می‌دهد، یکی از انواع این شیوه‌ی اجرایی است. این نوع فرم، بیشتر بر یک ریتم مشخص و حرکات تکرارشونده استوار است تا الگومندی خاصی را به نظر مخاطب برساند. از نمونه‌های این فرم اجرایی می‌توان به نمایش «خانه وا ده» محمد مساوات اشاره کرد که در بازتولید سال گذشته‌ی خود، فرم متفاوتی را در اجرا به‌کار بست. این فرم اجرایی با زبان بدن بازیگران و حرکات مشخص، توانست به مفاهیم اثر نزدیک شود و قالب دقیق‌تری را برای آن بسازد. نمایش «شهر گناه» نیز از نمونه‌های دیگری است که اوشان محمودی، فرمی را برای اجرا در نظر گرفته بود که در نوع خود متفاوت اجرا می‌شد. نمایش «POV» به کارگردانی محمد لهراسبی و دو بازیگر اجرا، افشین ‌حسنلو و محمد ‌نیازی، با توجه به مفهوم اثر، فرم اجرایی خاصی را در نظر داشته و بر صحنه آوردند. نمایش «هیدن» از کوروش شاهونه و «دموکراسی با طعم همبرگر» از حامد ‌شفیع ‌خواه نیز از نمونه‌های دیگرند. در حال حاضر نیز نمایشی با پیروی از همین فرم مکانیکی و خاص که به رباتیک نزدیک است، و زبان بدن را با تکیه بر انعطاف و قدرت فیزیکال به‌کار می‌گیرد، بر روی صحنه آمده که نام آن «میکروچیپ» است. «میکروچیپ» به کارگردانی عطا عمرانی و نویسندگی مشترک او و مجید ‌خانلری ‌مقدم در سالن سه مجموعه لبخند بر صحنه است که با موضوع متفاوت خود که درباره‌ی انسان امروز، خشونت و زندگی دیجیتالی است، میزبان علاقه‌مندان به فرم‌های متنوع اجرایی و روایت‌های مینیمال و مدرن است.