‍ نمایش‌هایی که روایت آن‌ها به نوعی زنانه است و یا تمام کاراکترهایش، زن هستند، نشان می‌دهند که جهان نمایش بر اساس مسئله زنان پی ریزی شده و یا محوریت داستان قرار گرفته است.زنان همواره به عنوان یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد بحث در جامعه و در حوزه هنر، دستمایه هنرمندان قرار گرفته‌اند تا با تمرکز بر این مسئله به طرح دغدغه و یا موضوعات مورد نظر خود بپردازند.ساختارهای مردسالارانه، و یا برتری های جنسیتی نیز مزیدی بر علت است که هنرمند تلاش کند تا با بهره از شخصیت‌های زن، مرزهای تثبیت شده را شکسته و روایت تازه‌ای ارائه دهد.تجربه زیستی، احساسی و رفتاری زنان که نیمی از جامعه را تشکیل می دهند در هنر تئاتر نیز می تواند چه در فرم و چه در محتوا بطور خلاقانه ای مطرح شوند و مورد توجه قرار بگیرند.نمایش‌هایی که با این شاخص ها تماماً از بازیگران زن بهره برده‌اند نیز می‌تواند از این منظر بیشتر مورد توجه قرار بگیرند.نمایش «هم این/ هم آن» با حضور گلاب آدینه و نورا هاشمی به کارگردانی سهند خیرآبادی از این نمونه است که تقابل دو نسل هنرمند جوان و باسابقه زن را بر صحنه نشان می داد.نمایش «امان» کاری از مجتبی جدی، با کاراکترهای زن، تلاشی داشت برای طرح مشکلات، رنج‌ها و آسیب‌هایی که زنان در جامعه و در خانواده متحمل می شوند.افسانه ماهیان نیز دو نمایش «هم هوایی» و «کوکوی کبوتران حرم» را با تمرکز بر زنان و با کاراکترهای زن بر صحنه آورد.امیررضا کوهستانی نیز دو نمایش «شنیدن» و «درانتظار گودو» را با کاراکترهای زن طراحی و بر صحنه آورد که نشانی از تاکید بر وجه زنانه ی این دو نمایش داشت. «نفر دوم» از مهین صدری، «ناتمام» از کهبد تاراج، «خواب زمستانی» از لیلی عاج، «بی پایانی» از صحرا فتحی، «شب بخیر مادر» از فرید سلیمانی، «متاستاز» کاری از علی اصغر دشتی، «و همیشه پاییز» از مهیار جوادی ها، «زنبورهای حوالی آزادی» از افشین زمانی، «زنبور» از زهرا موسوی، «سه خواهر» و «کبوتری ناگهان» از نگین ضیایی، «نه ماه پس از تولید» از پریسا ‌نوروزی، «با رضایت اولیا» از حسین ‌بابایی، «یک دقیقه و سیزده ثانیه» از شهرام ‌گیل‌آبادی،«کشتنِ کفترِ چاهی» از رضا حداد و بسیاری از نمایشهای دیگر از جمله آثاری هستند که تمام شخصیت های آنان را زنان بر عهده گرفته اند.در حال حاضر نیز آثاری بر صحنه آمده‌اند که از همین ویژگی برخوردارند.نمایش «ماهی رها» به کارگردانی هنرمند محبوب ژاله صامتی که بهمراه دختر خود نیاز سنجری نمایشی را تدارک نموده که گفت‌وگوی دو نسل از زنان جامعه هستند. این نمایش در خانه تئاتر و سالن جوانمرد بروی صحنه آمده است.نمایش «پایین نردبان» به کارگردانی فرزین محدث در سالن خورشید و نمایش «مده آ اجرا نمی‌شود! خب چیکار کنم؟» کاری از مرجان ‌آقانوری در سالن بوتیک ایران نیز آثاری هستند که با کاراکترهای زن، اجرای خود را ساخته و پرداخته نموده‌اند.این آثار با توجه به محوریت شخصیت‌های زن و روایت های زنانه، می‌تواند برای علاقه‌مندان به این موضوع حائز اهمیت و توجه باشد.