یه وقتایی آدم اون‌قدر توی فکر و زندگی خودش گم میشه که حتی نمی‌فهمه دقیقاً چی کم داره...نه دلش با چیز

یه وقتایی آدم اون‌قدر توی فکر و زندگی خودش گم میشه که حتی نمی‌فهمه دقیقاً چی کم داره...نه دلش با چیزی قرص میشه، نه حوصله‌ی کسی رو داره، نه حتی خودش می‌دونه چرا حالش خوب نیست.اون وسط، نماز یه چیز عجیبیه...چند دقیقه همه‌چی رو می‌ذاری کنار و می‌ایستی روبه‌روی کسی که لازم نیست براش توضیح بدی چرا خسته‌ای.لازم نیست وانمود کنی خوبی.لازم نیست آدمِ بی‌اشتباهی باشی.با همون دلِ شلوغت می‌ری.گاهی فقط «الله‌اکبر» گفتنت، یعنی:«خدایا، من هنوز اینجام.»و شاید قشنگ‌ترین قسمت نماز همین باشه؛اینکه درِ برگشتن هیچ‌وقت به روت بسته نیست.حتی اگه امروز حواست پرت بود،حتی اگه دیروز نخوندی،حتی اگه کلی چیز بین تو و خدا فاصله انداخته...باز وقت اذان که شد،یه جایی ته دلت می‌گه:«پاشو... بریم یه سر پیش خودش.» 🤍 #خدا @tobe94