#داستان_نسـل_سـوخـتہ#قسمت_چـهـل_و_سـومــ✍️نفهمیدم کی خوابم برد اما با ضرب یه نفر به پنجره از خواب بی

#داستان_نسـل_سـوخـتہ#قسمت_چـهـل_و_سـومــ✍️نفهمیدم کی خوابم برد اما با ضرب یه نفر به پنجره از خواب بیدار شدم.یه نفر چند بار ... پشت سر هم زد به پنجره.چشم هام رو باز کردم ... و چیزی نبود که انتظارش رو داشتمصورتم گر گرفت و اشک بی اختیار از چشمم فرو ریخت آروم در ماشین رو باز کردم و پا روی اون خاک بکر گذاشتم...حضور برای من قوی تر از یک حس ساده بود،به حدی قوی شده بود که انگار می دیدم و فقط یه پرده نازک، بین ما افتاده بود ... چند بار بی اختیار دستم رو بلند کردم، کنار بزنمش تا بی فاصله و پرده ببینم اما کنار نمی رفت،به حدی قوی که می تونستم تک تک شون رو بشمارم چند نفر ... و هر کدوم کجا ایستاده...پام با کفش ها غریبی می کرد انگار بار سنگین اضافه ای رو بر دوش می کشیدند.از ماشین دور شده بودم که دیگه قدم هام نگهم نداشت ... مائیم و نوای بی نوایی ... بسم الله اگر حریف مایینشسته بودم همون جا گریه می کردم و باهاشون صحبت می کردم،درد دل می کردم،حرف می زدم و می سوختم...می سوختم از اینکه هنوز بین ما فاصله بود...پرده حریری که نمی گذاشت همه چیز رو واضح ببینم شهدا به استقبال و میزبانی اومده بودن...ما اولین زائرهای اون دشت گمشده بودیم به خودم که اومدم وقت نماز شب بود و پاک تر از خاک اون دشت برای سجده فقط خاک کربلا بود.وتر هم به آخر رسید ...- الهی عظم البلاء ...گریه می کردم و می خوندم انگار کل دشت با من هم نوا شده بود سرم رو از سجده بلند کردم... خطوط نور خورشید به زحمت توی افق دیده می شد ...غیر قابل وصف ترین لحظات عمرم رو به پایان بود.هوا گرگ و میش بود و خورشید آخرین تلاشش رو برای پایان دادن به بهترین شب تمام زندگیم،به کار بسته بود.توی حال و هوای خودم بودم که صدای آقا مهدی بلند شد ...- مهران ...سرم رو بلند کردم ... با چشم های نگران بهم نگاه می کرد... نگاهش از روی من بلند شد و توی دشت چرخید.رنگش پریده بود ... و صداش می لرزید،حس می کردم می تونم از اون فاصله صدای نفس هاش رو بشنومتوی اون گرگ و میش به زحمت دیده می شد ...اما برعکس اون شب تاریک به وضوح تکه های استخوان رو می دیدم ...پیکرهایی که خاک و گذر زمان قسمت هایی از اونها رو مخفی کرده بود ... دیگه حس اون شبم فراتر از حقیقت بود.از خود بی خود شدم اولین قدم رو که سمت نزدیک ترین شون برداشتم دوباره صدای آقا مهدی بلند شد با همه وجود فریاد زد ...- همون جا وایسا ...پای بعدیم بین زمین و آسمان خشک شد.توی وجودم محشری به پا شده بود.از دومین فریاد آقا مهدی بقیه هم بیدار شدن آقا رسول مثل فنر از ماشین بیرون پرید ...چند دقیقه نشستم ... نمی تونستم چشم از استخوان شهدا بردارم،اشک امانم نمی داد.- صبر کن بیایم سراغت ...ترس،تمام وجودشون رو پر کرده بود.علی الخصوص آقا مهدی که دستش امانت بودم.از همون مسیری که دیشب اومدم برمی گردم.گفتم و اولین قدم رو برداشتم ...👈نویسنده:شهیدسید طاها ایمانی⏪ #ادامہ_دارد... الّلهُـمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــ الْفَـــرَج💚 @tobe94