🖋 حسین الیاسیخیلی وقت ها به امتحان دیکته فکر می کنم،اولین امتحانی که در کودکی با آن روبرو شدمچه امت

🖋 حسین الیاسیخیلی وقت ها به امتحان دیکته فکر می کنم،اولین امتحانی که در کودکی با آن روبرو شدمچه امتحان سخت و بی انصافانه ای بودامتحانی که در آن، نادانسته های یک کودک بی دفاع، مورد قضاوت دانسته های معلم قرار می گرفتامتحانی که در آن با غلط هایمقضاوت می شدم نه با درست هایماگر ده ها صفحه هم درست می نوشتم،معلم به سادگی از کنار آنها می گذشت اما به محض دیدن اولین غلط دور آن را با خودکار قرمز جوری خط می کشید که درست هایم رنگ می باختجوری که در برگه امتحانم آنچه خود نمایی می کرد غلط هایم بوددیگر برای خودم هم عادی شده بود که آنچه مهم است داشته ها و توانایی هایم نیست بلکه نداشته ها و ضعف هایم استآن روزها نمی دانستم که گرچه نوشتن را می آموزم اما بعدها وقتی به برادر کوچکترم دیکته می گفتم همان گونه قضاوت کردم که با من شد و حتی بدتر!آنقدر سخت دیکته می گفتم و آنقدر ادامه می دادم تا دور غلط های برادرم خط بکشمنمی دانم قضاوت های غلط با ما چه کرد که امروز از کنار صفحه صفحه مهربانی و معرفت و محبت دیگران می گذریم اما با دیدن کوچکترین خطا چنان دورش خط می کشیم که ثابت کنیم تو همانی که نمی دانی، که نمی توانیکاش آن روزها معلمم، چیز مهم تری از نوشتن به من می آموختاین روز ها خیلی سعی می کنم دور غلط های دیگران خط نکشماین روز ها خیلی سعی می کنم که وقتی به دیگران می اندیشم خوبی هاشان را ورق ورق مرور کنم…🔶 @tootia_clinic🔷 instagram.com/tootia_clinic🌐 www.tootia.org