▫️▫️▫️▫️لانگ جینگ‌شان؛ عکاسی در جست‌وجوی روح نقاشی چینورود عکاسی به چین در نیمهٔ قرن نوزدهم، هم‌زمان با گسترش نفوذ غرب و گشوده شدن بنادر این کشور، تنها به معنای ورود یک فناوری تازه نبود؛ بلکه ورود شیوه‌ای نو برای دیدن جهان بود. در آغاز، عکاسی عمدتاً در خدمت ثبت پرتره قرار داشت و زبان بصری آن از اروپا می‌آمد. با این حال، هنرمندان چینی خیلی زود دریافتند که اگر این رسانه قرار است بخشی از فرهنگ چین شود، باید از صرف تقلید فاصله بگیرد و با سنت زیبایی‌شناسی بومی پیوند بخورد. از همین رو، خوشنویسی، مُهر هنرمند، رتوش‌های دستی و حتی ترکیب‌بندی‌های الهام‌گرفته از نقاشی کلاسیک، به تدریج وارد عکس‌ها شدند.در چنین بستری، لانگ جینگ‌شان (Lang Jingshan، ۱۸۹۲–۱۹۹۵) به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های عکاسی هنری چین ظهور کرد. او که در نوجوانی آموزش نقاشی سنتی دیده بود، دوربین را نه رقیب نقاشی، بلکه ادامهٔ آن می‌دانست. پرسش اصلی او این بود: آیا می‌توان یک عکس را همان‌گونه دید و تجربه کرد که یک نقاشی کلاسیک چینی را؟پاسخ لانگ به این پرسش، ابداع شیوه‌ای بود که آن را «عکاسی ترکیبی» (Composite Photography) نامید. او با استفاده از چندین نگاتیو و ترکیب آن‌ها در تاریکخانه، مناظری می‌آفرید که هرگز در واقعیت وجود نداشتند، اما از نظر ساختار، ریتم و فضای شاعرانه، کاملاً یادآور نقاشی منظرهٔ سنتی چین بودند. این شیوه، دهه‌ها پیش از عصر فتوشاپ و ویرایش دیجیتال، امکان ساخت جهانی تازه را در دل رسانهٔ عکاسی فراهم می‌کرد.لانگ در این آثار، عناصر گوناگون طبیعت مانند کوه، مه، رودخانه، درخت کاج، درنا و قایق را از نگاتیوهای مختلف کنار هم می‌نشاند و با کنترل دقیق نوردهی و چاپ، مرز میان آن‌ها را محو می‌کرد تا تصویری یکپارچه و شاعرانه شکل بگیرد. هر چاپ، اثری یگانه بود؛ زیرا بخش مهمی از آفرینش تصویر نه در لحظهٔ ثبت، بلکه در تاریکخانه انجام می‌شد.اما اهمیت کار لانگ تنها به منظره محدود نمی‌شود. او همین منطق را به پرتره نیز گسترش داد. مشهورترین نمونه‌های این تجربه، پرتره‌های او از نقاش بزرگ ژانگ داقیان است. در این تصاویر، ژانگ صرفاً یک چهرهٔ تاریخی نیست؛ بلکه همچون یک فرزانه یا جاودانهٔ تائویی در میان ابرها، مه و کوهستان ظاهر می‌شود. مقاله نشان می‌دهد که این آثار حاصل همکاری نزدیک عکاس و نقاش بودند و حتی برخی از آن‌ها بر پایهٔ نقاشی‌های خود ژانگ داقیان ساخته شده‌اند. در نتیجه، مرز میان عکاسی و نقاشی در این آثار عملاً از میان می‌رود. دستاورد اصلی لانگ جینگ‌شان آن بود که ثابت کرد عکاسی مجبور نیست صرفاً بازتاب واقعیت باشد. همان‌گونه که نقاش با انتخاب، حذف و ترکیب عناصر طبیعت جهانی تازه خلق می‌کند، عکاس نیز می‌تواند از دل واقعیت، تصویری آرمانی و شاعرانه بیافریند. به این ترتیب، عکاسی از یک ابزار ثبت، به رسانه‌ای برای آفرینش هنری تبدیل می‌شود.از همین رو، لانگ جینگ‌شان امروز نه فقط به‌عنوان یکی از پیشگامان عکاسی هنری چین، بلکه به‌عنوان هنرمندی شناخته می‌شود که توانست میان فناوری مدرن و سنت هزارسالهٔ نقاشی چینی پلی ماندگار برقرار کند؛ پلی که هنوز نیز بر بسیاری از هنرمندان معاصر چین تأثیر گذاشته است.