سقوط در ورطهٔ تساهل: چراییِ بی‌دفاع شدنِ زنان در برابر تروماهای مدرنعلی اشکان نژادجنبش‌های فرودستان و عاملیت‌بخشی به زنان، ضرورتی دیالکتیکی و گریزناپذیر برای هر زمانه است؛ پروژه‌ای ناتمام که برای رهایی از انسداد، نیازمند یک «بازخوانی ساختاری» و به‌روزرسانی مستمر است. این نقدِ درونی، نباید به دست فنتزی‌های غریزی بیفتد، بلکه باید توسط زنان خردمند، میانسال و کهنسالی رهبری شود که تبارشناسیِ رنج را زیسته‌اند و به یک «سوژگیِ قوام‌یافته» و تفرد روان‌شناختی رسیده‌اند. با این حال، فمینیسمِ معاصر در تندبادِ بازاری‌شدن و فضای مجازی، دچار دو انحرافِ ساختاریِ هولناک شده است: نخست آن که مرجعیتِ فکری و استراتژیک خود را از «ماتریسِ تجربه و خردمندیِ کارکشته»، به نفعِ دختران جوانی مصادره کرده است که با چند کلیدواژه‌ی عاریه‌ای، مدعیِ آگاهی و هژمونیِ فکری شده‌اند؛ نوعی «کودک‌سالاریِ گفتمانی» که عمقِ تاریخیِ مبارزه را به نفعِ بیانیه‌های سطحی ذبح می‌کند. دوم و مهم‌تر این که، این به اصطلاح اصلاحات، به اشتباه هم‌ارزِ «ساده‌سازیِ مطلق» و حذفِ هرگونه مرز قلمداد شده است؛ در حالی که رهاییِ واقعی هرگز در تساهلِ محض و رهاشدگیِ ساختارها نیست. بازسازیِ نمادینِ جامعه، اگرچه در بخش‌هایی نیازمند تسهیلِ حقوقی است، اما در بخش‌های کلان‌تر، مستلزم وضعِ «قوانینِ سفت‌وسختِ ایجابی»، انضباطِ مقتدرانهٔ درونی و سخت‌گیری‌های تئوریکِ جدیدی است تا از سقوطِ جنبش به ورطهٔ شلختگیِ ساختاری جلوگیری کند.تقلیلِ این نقدِ ساختاری و بازآفرینیِ مفهومِ حق به «سیاستِ تساهل و تن‌آساییِ گفتمانی»، فمینیسمِ امروز را از یک نیروی دگرگون‌کننده، به یک «مکانیسمِ دفاعیِ ناکارآمد» بدل کرده است که تواناییِ بازآفرینیِ نظمِ نمادین را ندارد. وقتی ماموریتِ تاریخیِ نقد، به امرِ عامه‌پسند فروکاسته می‌شود و مرزهای اخلاقی و عقلانی به نامِ آزادی از هم می‌پاشند، عملاً هیچ افقِ رهایی‌بخشی متولد نخواهد شد. فرجامِ این تقلیل‌گراییِ مفرط و این ساختارِ بی‌انضباط، چیزی جز بازتولیدِ همان فرودستی در اشکالِ مدرن‌تر نیست. این فرآیند نه تنها به رهایی ختم نمی‌شود، بلکه با ویران کردنِ سنگرهای انضباطِ درونی، زنان را در برابرِ هجومِ تروماهای جدیدِ اجتماعی بی‌دفاع‌تر خواهد ساخت. اوضاع به مراتب وخیم‌تر، ریشه‌دارتر و سیستماتیک‌تر از قبل خواهد شد؛ رنج‌های روان‌شناختی و اجتماعیِ زنان، ابعادی هولناک‌تر به خود می‌گیرند و جامعهٔ زنان در غیابِ یک لنگرگاهِ فکریِ مقتدر، در چرخه‌ای ابدی و بی‌پایان از سوگواریِ فرساینده برای پتانسیل‌های از دست رفتهٔ خویش غرق خواهد شد.@towardinside