وقتی همه سمّی‌اند، جز منِ معصوم!علی اشکان نژادجوان امروز، گویی به جای بلوغ، یک برچسب‌سازِ سیّار با خ

وقتی همه سمّی‌اند، جز منِ معصوم!علی اشکان نژادجوان امروز، گویی به جای بلوغ، یک برچسب‌سازِ سیّار با خود حمل می‌کند: «سمّی». نخست خانواده را سمی اعلام کرد؛ پدر و مادر را از حیث تاریخی، روانی و عاطفی محاکمه کرد و با ژستی روشنفکرانه از شرّشان خلاص شد. بعد نوبت دوستان رسید؛ رفیقی که دیگر مطابق میل او رفتار نمی‌کرد، فوراً به «رابطه‌ی سمی» تنزل یافت. حالا هم هر چند صباح یک‌بار آدم تازه‌ای وارد زندگی‌اش می‌شود، چند ماهی تحملش می‌کند، چند اختلاف و سوءتفاهم طبیعی رخ می‌دهد، و ناگهان کشف بزرگ قرن از راه می‌رسد: «این آدم خیلی سمی بود!» و پرونده بسته می‌شود. عجب جهان دلپذیری ساخته‌اند؛ جهانی که در آن، تمام آدم‌ها معیوب‌اند و فقط یک نفر، یعنی خودِ من، بی‌نقص و مظلوم و عمیق است!کدام ذهن نازک‌نارنجیِ بداقبالی نخستین‌بار این تبصره‌ی شوم را وارد افکار عمومی کرد که هر رابطه‌ای اگر مطابق میل من پیش نرفت، لابد طرف مقابل «سمی» است؟ این واژه از یک مفهوم نسبتاً جدی، تبدیل شده به ابزار تنبلی روانی و اخلاقی؛ یعنی به جای تحمل پیچیدگی آدم‌ها، فهم سهم خود در تعارض، اصلاح رفتار، گفت‌وگو و پذیرش مسئولیت، یک کلمه می‌گویی و مثل فاتحان از رابطه بیرون می‌زنی. نتیجه هم مضحک است: نسلی که مدام آدم‌ها را حذف می‌کند، اما هرگز به ذهنش نمی‌رسد شاید مسئله، نه «سمی بودنِ همه‌ی اطرافیان»، بلکه ناتوانی خودش در ساختن و حفظ کردن یک رابطه‌ی انسانی باشد.@towardinside