سلوک با ضربِ دف!علی اشکان نژادعرفان، ظاهراً در روزگار ما به پدیده‌ای کم‌هزینه و فوری بدل شده است؛ چی

سلوک با ضربِ دف!علی اشکان نژادعرفان، ظاهراً در روزگار ما به پدیده‌ای کم‌هزینه و فوری بدل شده است؛ چیزی شبیه قهوه فوری: نه سال‌ها شناخت لازم است، نه ریاضت، نه مراقبت نفس، نه عبور از لایه‌های فریبنده خویشتن زیر ضربه‌ی شلاق استاد. کافی است کسی دف یا تنبوری به دست بگیرد، چشم‌ها را نیمه‌بسته کند، اندکی به افق خیره شود و چند بار «حس» بگیرد؛ ناگهان همه مراتب سلوک از زیر سنگ بیرون می‌آیند و جناب ایشان، بی‌آنکه حتی یک قدم از خویشتن عبور کرده باشد، بر بام عرفان تشریف‌فرما می‌شود! گویی قُدمای سالک نیز سال‌ها اشتباه کرده بودند و نمی‌دانستند که می‌شد کل مسیر را با یک ساز و اندکی ژست معنوی دور زد.سلوک، اما مهمانی موسیقایی نیست که با ساز کوک‌شده آغاز شود و با «حال» به پایان برسد. مسیر شناخت و ریاضت است؛ مسیری دشوار، طولانی و گاه چند ده‌ساله که در آن آدمی باید پیش از ادعای شناخت جهان، با نادانی و توهمات خودش روبه‌رو شود. عارفِ واقعی محصول «حس گرفتن» نیست؛ محصول سال‌ها سوختن، دیدن، شکست خوردن و دوباره ساختن خویشتن است. اینکه کسی صدای دلنشینی از تنبور بیرون می‌آورد، شاید او را نوازنده خوبی کند، اما هنوز برای عارف شدن کافی نیست؛ وگرنه کافی بود هر مجلس موسیقی، چند ولیّ خدا تحویل جامعه بدهد!@towardinside