نان‌پز نمی‌شوند، اما قاضی می‌شوند!علی اشکان نژاداین تناقض، از آن تناقض‌های خنده‌دارِ انسان امروز است: اگر صد نفر از عوام را به نانوایی دعوت کنی و بگویی «بفرمایید، آرد و آب و خمیر و تنور آماده است؛ نان سنگک درست کنید»، تقریباً همه عقب می‌کشند و می‌گویند: «این کار تخصص می‌خواهد؛ هرکسی نمی‌تواند.» کاملاً هم درست می‌گویند؛ چون می‌دانند میان «دیدنِ نان» و «تواناییِ پختنِ نان» فاصله‌ای هست. اما همین صد نفر را کافی است وارد یک دعوای حقوقی، اخلاقی یا سیاسی کنی؛ ناگهان هر صد نفر صاحب‌نظر می‌شوند، حکم صادر می‌کنند، مجرم و بی‌گناه تعیین می‌کنند، خوب و بد را تفکیک می‌کنند و برای پیچیده‌ترین مسائل اخلاقی و حقوقی، نسخه‌ای قطعی دارند؛ بی‌آنکه حتی یک ترم حقوق، فلسفهٔ اخلاق یا اخلاق هنجاری خوانده باشند. کدام احمقی گفته صرفِ برخورداری از وِجدان، آدمی را صلاحیت‌دارِ صدور حکم حقوقی و اخلاقی می‌کند؟ گویی در ذهن عامه، برای پختن یک تکه نان باید سال‌ها آموزش دید، اما برای قضاوت دربارهٔ جان و مال و حق و اخلاق انسان‌ها، فقط کافی است وارد این جهان شده باشی! اینجا دیگر باید از زیست‌شناسان پرسید: در کدام مرحله از رشد، پِهِن‌گذاری در مغز صورت می‌گیرد؟@towardinside