جنایت خاموش مدرسه‌زدایان؛ کشوری که از مدیران کارآمد تهی شدعلی اشکان نژادجنبش مدرسه‌زدایی در بنیان خو

جنایت خاموش مدرسه‌زدایان؛ کشوری که از مدیران کارآمد تهی شدعلی اشکان نژادجنبش مدرسه‌زدایی در بنیان خود، نه یک رویکرد پیشرو و رهایی‌بخش، بلکه محصول مستقیم عقده حقارت در افرادی بود که توانمندی و اراده‌ی لازم برای پایبندی به اهداف بلندمدت را در زندگی نداشتند. این گروه به جای پذیرش مسئولیتِ ضعف‌های فردی، با پناه بردن به مکانیسم دفاعی فرافکنی، تمام ناکامی‌ها و بی‌کفایتی‌های خود را به گردن ساختار مدرسه انداختند تا از اضطرابِ رویارویی با واقعیت فرار کنند. آن‌ها به بهانه شکستن چارچوب‌های خشک، کل نظام آموزشی را هدف قرار دادند، زیرا ظرفیت روانی و تاب‌آوری لازم برای طی کردن مسیر دشوار رشد ساختاریافته را در خود نمی‌دیدند. در واقع، ناتوانی عمیق شخصی آن‌ها در قالب یک نظریه ظاهراً روشنفکرانه به جامعه حقنه شد تا بی‌هدفی مطلق خود را توجیه کنند و ضعفشان را در پوشش یک عصیانِ شجاعانه پنهان سازند.نتیجه‌ی کلان این رویکرد ویرانگر، فروپاشی غایت‌شناسی تربیتی در سطح جامعه بود؛ جایی که هدف‌گذاریِ مشخص و نظام‌مند برای پرورش نسل‌های توانمند عملاً به مسلخ برده شد. با بی‌اعتبار شدن نهاد مدرسه، کارکرد حیاتی برنامه‌ درسی پنهان که وظیفه‌ی انتقال مهارت‌های اجتماعی، مسئولیت‌پذیری و قانون‌مداری را بر عهده داشت نیز به کلی نابود گشت. تاوان این نگاهِ سطحی و تقلیل‌گرایانه را دقیقاً امروز می‌دهیم؛ زمانی که برای اداره‌ی ساختارهای پیچیده‌ی کشور با قحطی نگران‌کننده‌ی نیروهای کارآمد و تربیت‌یافته مواجهیم. جامعه‌ای که مدرسه را تضعیف کرد، حالا در سطح مدیریت کلان، گزینه‌هایی در حد استانداردهای اولیه هم در اختیار ندارد. این خلأ وحشتناک، میراث شوم همان مدرسه‌ستیزانی است که آینده‌ی یک ملت را فدای کاهلی خود کردند.@towardinside