کفتارهایی که اسم خودشان را آلترناتیو گذاشته‌اندعلی اشکان‌نژادگاهی بدترین وضعیت سیاسی، صرفاً استبداد نیست؛ بلکه لحظه‌ای است که در برابر استبداد، آلترناتیوی دروغین شکل می‌گیرد؛ نیرویی که خود را بدیل وضع موجود معرفی می‌کند، اما نه اراده گسستن از مناسبات قدرت را دارد و نه اساساً توان آن را. چنین نیرویی با اتکا به پوپولیسم و برانگیختن رأی هیجانی توده‌ها، خشم و امید عمومی را به سرمایه‌ای برای سهم‌خواهی تبدیل می‌کند. شغالی سیاسی است که به جای شکار مستقل، در انتظار ته‌مانده لاشه شکارِ قدرت مسلط می‌ماند تا سهمی برای خود و خانواده و نزدیکانش بردارد. مسئله فقط فرصت‌طلبی نیست؛ مسئله تبدیل سیاست به نوعی نمایش مشارکت است: مردم تصور می‌کنند در برابر یک انتخاب تاریخی قرار گرفته‌اند، حال آنکه انتخاب واقعی از پیش محدود شده و آلترناتیو، به جای گشودن راهی تازه، صرفاً شکل دیگری از همان بن‌بست است.از این منظر، آلترناتیو دروغین از خودِ حکومت مسلط خطرناک‌تر است، زیرا با وعده تغییر، امکان تغییر واقعی را فرسوده می‌کند و به وضع موجود فرصت تنفس می‌دهد. اینجا هژمونی فقط با زور حفظ نمی‌شود؛ بخشی از آن از طریق سوپرایگوی سیاسی و تولید احساس گناه، ترس و مسئولیت‌گریزی عمل می‌کند. نیرویی که مدعی قدرت است اما از پذیرش مسئولیت قدرت گریزان می‌ماند، در حقیقت به جای سیاست، «نقش» عرضه می‌کند؛ نقشی که در آن می‌توان هم از خشم جامعه تغذیه کرد و هم از پیامدهای وعده‌های خود گریخت. این همان سازوکار انکار است: جامعه به جای مواجهه با ضرورت تغییر بنیادین، به امید یک میانجی نجات‌بخش دل می‌بندد؛ و آن میانجی، در نهایت نه توان شکستن نظم مسلط را دارد و نه مسئولیتی متناسب با ادعای خود می‌پذیرد.@towardinside