بخش پنجم هیچ آینده پایداری بدون بازگرداندن امید، نقش و کرامت به نسل جوان قابل تصور نیست. و اما فقر فقر در ایران امروز صرفا به معنای کاهش درآمد یا ناتوانی در تأمین معیشت نیست؛ بلکه با پدیده‌ای به‌نام فقر چندبعدی مواجه‌ایم. فقر در دسترسی به آموزش باکیفیت، خدمات…بخش ششمایران، پیش از هر چیز، حاصل پیوند عمیق و تاریخی مردمی است که قرن‌ها رنج کشیده‌اند، ایستاده‌اند، خطا دیده‌اند، فرصت‌های از دست رفته را تجربه کرده‌اند، اما این سرزمین را ترک نکرده و زنده نگه داشته‌اند.ایران بدون مردم، چیزی جز نامی بر نقشه نیست؛و مردم بدون ایران، بی‌ریشه و بی‌پناه‌اند.این حقیقت ساده اما بنیادین را باید با صدای بلند گفت:تنها جامعه‌ای قدرتمند و حاکمیتی توانمند، به‌طور توأمان می‌توانند حافظ این سرزمین باشند.نه جامعه‌ای تضعیف‌شده، حذف‌شده و بی‌صدا،و نه حاکمیتی منزوی، بی‌اعتماد و گسسته از مردم.قدرت ایران، فقط در منابع طبیعی، موقعیت ژئوپلیتیک یا ابزارهای سخت خلاصه نمی‌شود.قدرت ایران در اعتماد مردم به آینده، احساس تعلق شهروندان به سرنوشت کشور، و امید به شنیده شدن نهفته است.وقتی مردم احساس کنند ایران خانه آن‌هاست،وقتی باور داشته باشند که رأی‌شان، صدایشان و کرامت‌شان دیده می‌شود،آن‌گاه ایران قدرتمند است.ایران امروز، بیش از هر چیز، از فرصت‌های ازدست‌رفته رنج می‌برد؛از فرصت اصلاح به‌موقع،از فرصت گفت‌وگوی ملی به موقعاز فرصت آشتی به موقع حاکمیت با جامعه،و از فرصت بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های انسانی این سرزمین.و هر بار که این فرصت‌ها سوخت،هزینه‌اش را مردم پرداختند:با تورم،با مهاجرت فرزندان‌شان،با اضطراب دائمی نسبت به فردا،با فرسایش امید،و با دادن جان عزیزانشان.اصلاح‌طلبی اگر امروز معنا دارد، دقیقاً از همین‌جا معنا پیدا می‌کند:از ایستادن در کنار مردم برای بازسازی این پیوند گسسته؛ پیوند با جامعه.ما اصلاح‌طلبان، نه مدعی مالکیت ایران هستیم و نه خود را ناجی می‌دانیم.اما باور داریم که ایران، بدون بازگشت حاکمیت به مردم،و بدون به رسمیت شناختن تنوع و تکثر، کرامت و حقوق برابر شهروندانش،راهی به آینده ندارد.«ایران برای همه ایرانیان»برای ما یک اصل راهبردی است.یعنی هیچ شهروندی در این سرزمین احساس غیرخودی بودن نکند؛نه به‌خاطر جنسیت،نه به‌خاطر قومیت،نه به‌خاطر مذهب،نه به‌خاطر عقیده،نه به‌خاطر سبک زندگی،و نه به‌خاطر انتقاد و تفاوت نگاه و اعتراض نسبت به وضع موجود.ایران زمانی امن است که مردمش احساس امنیت کنند.ایران زمانی پایدار است که مردمش احساس تعلق داشته باشند.ایران زمانی می‌ماند که حاکمیت از مردم نترسد و مردم نیز خود را بیرون از حاکمیت نبینند.و ایران زمانی قدرتمند و‌متحد است که حاکمیت شهروندان ایران را صاحب حق و خود را تنها کارگزار اعاده این حق بداند.این سرزمین کهن،با زخم‌های کهنه‌اش،هنوز هم به ایستادن باور دارد.هنوز به فردایی روشن‌تر فکر می‌کند.و ما، اگر هنوز دل‌نگران آینده‌ایم،اگر هنوز از اصلاح سخن می‌گوییم،برای همین باور است:باور به اینکه این سرزمین،با مردمش،و برای مردمش،می‌تواند دوباره راه خود را پیدا کند.این انتخاب تاریخی ماست:در کنار مردم،برای ایران.@azarmansouri