..درباره و از اهمیت «راه» بسیار گفته‌اند اما عطار، خیلی ویژه و شیرین و رِند، از این راه و ادبِ در آن بودن برایمان می‌گوید. در منطق‌الطیر وقتی صَعوه دل ضعیف و تن نزار در جمع مرغان می‌گوید: « پیش او این مرغ عاشق کی رسدصعوه در سیمرغ هرگز کی رسد» هُدهُد با همان رِندی همیشگی‌اش در اوج جوابش به صعوه، آب پاکی را روی دستش یا همان پر و بالش می‌ریزد و به او می‌گوید که تو فقط « پای در ره نه، مزن دم، لب بدوزگر بسوزند این همه تو هم بسوز».در میان رباعیات عطار در کتاب مختارنامه هم یک شاه رباعی خواندنی با همین مضمون است:«گر مرد رهی میان خون باید رفتوز پای فتاده سرنگون باید رفتتو پای به راه در نه و هیچ مپرسخود راه بگویدت که چون باید رفت»..@Tavak