چرا نیروهای تشکیلاتی ما تعمیق نمی‌شوند؟چون نیروهای تشکیلاتی ما تصور می‌کنند تعمیق شده‌اند! شرط اول ق

چرا نیروهای تشکیلاتی ما تعمیق نمی‌شوند؟چون نیروهای تشکیلاتی ما تصور می‌کنند تعمیق شده‌اند! شرط اول قدم در بهبود امری این است که بپذیریم آن امر نواقص و کاستی‌هایی دارد. مادامی که ما تصور کنیم چیزی فهمیده‌ایم و کسی شده‌ایم و کاری کرده‌ایم، یعنی هنوز چیزی نفهمیده‌ایم و کسی نشده‌ایم و کاری نکرده‌ایم. رشد از نقطه‌ای آغاز می‌شود که بفهمیم که نمی‌فهمیم. بفهمیم ما اند چیزی نیستیم و بفهمیم هنوز چیزهای هست که باید یاد گرفت و راه‌هایی هست که باید رفت!این شرایط، حاصل مستقیم رشد گلخانه‌ای است؛ رشد جزیره‌ای! رشد آکواریومی! ما بهتری نمی‌بینیم، الگویی نداریم، مدلی نداریم، مقایسه‌ای نکردیم، تطبیقی ندادیم! ما دریایی ندیده‌ایم، آخرش در عمق یک متری استخر شنا کرده‌ایم! شده‌ایم مرکز عالم فرضی خودمان با دیوارهای بتنی در میان عالم واقع!راه حل این است: باید قایقی بسازیم و آدم‌هایمان را تور جزیره‌گردی ببریم! باید پتکی برداریم و دیوارهایی که تصور می‌کردیم آخر دنیا هستند را بشکنیم تا بفهمیم در یک سلول زندانی بوده‌ایم! باید به زور ما را در عمق پنج متری استخر رها کنند تا کمی غوطه بخوریم و بفهمیم دنیا دست کیست!در جمع‌بندی و به بیانی آکادمیک‌تر، سیستم ما یک سیستم بسته است! با محیط ارتباط ندارد. پس آنتروپی آن مثبت است. این سیستم فاقد عملگر بازخور است و به تبع هیچگاه خود را در تعامل با محیط بیرونی نمی‌بیند تا خودش را اصلاح کند و بهبود بخشد؛ فلذا بعد از مدتی فرومی‌پاشد. برای جلوگیری از زوال، باید الگوی سیستم باز را جایگزین حالت قبلی کرد و رویکرد «سازمان یادگیرنده» را در تمام سطوح آن نهادینه نمود.به شرط استقبال ادامه دارد...#میم_طا @delneveshtehdaneshjoo