شیشه ‌پاک کن ماشینداشت چپ و راست میشد و قطره های بارون و‌پخش میکرد.موزیک زیر صدای ما بود و آروم.آروم میرفتیم و صدای بارون روی سقف ماشین آدم و‌ به لحظه ی حال برمیگردوند و‌نمیذاشت توی فکر و خیال غرق بشی.دستشو دور لیوان چایی داغش حلقه کرد و بردش نزدیک صورتش.بخارش حس رطوبت و گرمای لذت بخشی داره.از جلوی بیمارستان فلسفی رد شدیم و یاد اولین و اخرین باری که رفتم اونجا افتادم.دوباره یه لبخند غمگینی نشست ر‌وی صورتم.که دستشو برد بیرون و در حالی که لیوان چایی داشت با بارون قاطی میشدگفت:بعضی وقتا آدم ها و خاطراتشون فقط میتونن توی دلمون باشن، نه توی زندگی مون.“من خوشحالم باهات خاطره ساختم خورشید”