‍ حقوق دانان قرن هفده و به ویژه قرن هجده این پرسش مربوط به حق زندگی و مرگ را مطرح می کردند. آن ها می پرسیدند: افراد در قرارداد اجتماعی چرا دور هم جمع می شوند تا حاکمی را تعیین و قدرت مطلق را به او تفویض کنند؟ آن ها یا به علت خطر تهدید یا بر اثر نیاز مجبورند چنین کنند. بنابراین، افراد برای حفظ زندگی شان تن به این قرارداد می دهند. برای زندگی است که افراد حاکمی را تعیین می کنند. وقتی این طور است، آیا زندگی واقعاً می تواند یکی از حقوق حاکم باشد؟ آیا زندگی بنیان حق حاکم نیست، و آیا حاکم می تواند واقعاً بخواهد که اتباعش حق اِعمالِ قدرت زندگی و مرگ بر خودشان، یا به عبارت دیگر، به سادگی قدرت کشتن خودشان را به او بدهند؟ آیا زندگی که خود مبنای اولیه، اصلی و بنیادینِ خود قرارداد است، نباید بیرون از قرارداد باقی بماند؟ این مبحثی در چهارچوب فلسفه ی سیاسی است... به وضوح نشان می دهد که زندگی چگونه در میدان اندیشه ی سیاسی و تحلیل قدرت سیاسی به مسئله تبدیل شده است.میشل فوکو / باید از جامعه دفاع کرد.