در شهریور سال ۱۳۲۰ ایران از جنوب و شمال غرب از سوی نیروهای متفقین (شوروی و انگلیس) مورد تهاجم گسترده قرار گرفت. در همان روزهای اول این تهاجم وحشیانه صدها تن از نظامیان و غیرنظامیان ایرانی جان خود را از دست دادند. چند روز پس از این ایران به اشغال متفقین درآمد و قحطی و هرج و مرج و مرگ و میر سراسر کشور را فراگرفت. ملک الشعرای بهار این غزل زیبا را به یاد شهدای ایرانی جنگ جهانی دوم سروده است:لاله خونین کفن از خاک سر آورده برونخاک مستوره قلب بشر آورده بروننیست این لالهٔ نوخیز، که از سینه خاکپنجه جنگ جهانی جگر آورده برونرمزی از نقش قتالست که نقاش سپهربر سر خامه ز دود و شرر آورده برونیاکه در صحنهٔ گیتی ز نشان‌های حریقذوق صنعت اثری مختصر آورده برونمنکسف ماه و براو هالهٔ خونبار محیططرحی از فتنه دور قمر آورده بروندل ماتمزدهٔ مادر زاریست که مرگاز زمین همره داغ پسر آورده برونشعلهٔ واقعه گوییست که از روی تلال‌دست مخبر به نشان خبر آورده بروندست خونین زمین است که از بهر دعاصلح‌جویانه زکوه وکمر آورده برونآتشین آه فرو مردهٔ مدفون شده استکه زمین از دل خود شعله‌ور آورده برونپاره‌های کفن و سوخته‌های جگرستکزپی عبرت اهل نظر آورده برونعشق‌ مدفون‌ شده‌ و آرزوی خاک‌ شده‌استکش زمین بیخته در یکدگر آورده برونپاره‌ها زآهن سرخست که در خاور دوررفته در خاک و سر از باختر آورده برونبس که‌خون‌درشکم‌خاک‌فشرده‌است بهملخت لختش ز مسامات سر آورده برونراست گو که زبان‌های وطن خواهانستکه جفای فلک از پشت سرآورده برونیا ظفرنامچهٔ لشگر سرخست که دهربر سر نیزه به یاد ظفر آورده برونیا به تقلید شهیدان ره آزادیطوطی سبز قبا سرخ پر آورده برونیاکه بر لوح وطن خامهٔ خونبار بهارنقشی از خون دل رنجبر آورده برون