در ایران، استبدادی از جنس عربستان نه پاسخ‌گوست و نه می‌تواند تأمین‌کننده منافع بلندمدت کشور باشد. دم

در ایران، استبدادی از جنس عربستان نه پاسخ‌گوست و نه می‌تواند تأمین‌کننده منافع بلندمدت کشور باشد. دموکراسی هم اگر بر اساس الگوی رایج غربی پیاده شود، نه پاسخ‌گو خواهد بود و نه برای کشور مفید است.مسئله اصلی ایران، انتخاب میان «استبداد» و «دموکراسی غربی» نیست، بلکه یافتن یک الگوی حکمرانی متناسب با تاریخ، فرهنگ، ساختار اجتماعی، موقعیت ژئوپلیتیک و الزامات امنیتی کشور است.از این منظر در ایران اگر قرار بر جمهوری باشد، بهترین مدل همین جمهوری اسلامی است (که با وجود نهادها و سازوکارهای مدیریتی انتخابی) تصمیم‌گیری نهایی در حوزه سیاست‌های کلان، امنیت ملی و قدرت دفاعی در اختیار رهبری است. (در ایران حتی اگر کسی از پادشاهی دفاع می‌کند باید از یک پادشاهی ملیِ مشروطه که در آن ـ ضمن وجود نهادهای انتخابی و سازوکارهای قانونی- تصمیم‌گیری نهایی در حوزه‌های سیاست‌گذاری کلان، امنیت ملی و قدرت نظامی در اختیار پادشاه قرار می‌گیرد، دفاع کند، نه از این دلقک وابسته به اسرائیل که مدیریت مسائل زناشویی خود را هم برون‌سپاری کرده است)نگاهی به تجربه قدرت‌های بزرگ شرقی نیز نشان می‌دهد که موفقیت اقتصادی و ژئوپلیتیک به معنای پذیرش کامل الگوی سیاسی غرب نیست. چین و روسیه هر دو در مسیر خود، الگوهایی متناسب با شرایط تاریخی و ساختارهای داخلی‌شان ایجاد کرده‌اند. الگوهایی که نه در چارچوب دموکراسی لیبرال غربی قرار می‌گیرند و نه با مفهوم استبداد کلاسیک قابل توضیح‌اند. این کشورها توانسته‌اند بر مبنای همین الگوهای بومی، سیاست‌های بلندمدت اقتصادی، صنعتی و دفاعی خود را دنبال کنند.در مقابل، هند مسیر متفاوتی را برگزید و نظامی شبیه به الگوی دموکراسی پارلمانی غربی را توسعه داد. (هند و چین، هر دو، تجربه استعمار غرب را پشت سر گذاشتند و هند در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، از بسیاری جهات، شرایط مناسب‌تری نسبت به چین داشت. بااین‌حال، مقایسه جایگاه امروز این دو کشور، نشان می‌دهد که کدام الگو موفق بوده است)بنابراین، بحث بر سر نفی یا دفاع مطلق از یک نظام سیاسی خاص نیست بلکه بر سر این است که هر کشور باید بتواند متناسب با مختصات تاریخی، فرهنگی و ژئوپلیتیک خود، الگوی حکمرانی مناسب خویش را پیدا کند.