"قیمت اجاره‌خانه در سال ١٣٥٣ نسبت به ١٣٥٢، دویست درصد رشد کرد؛ در سال ١٣٥٤ هم نسبت به سال پیش از خود صد درصد رشد داشته است"(فِرد هالیدی - دیکتاتوری و سرمایه‌داری در ایران)"در فاصله سرشماری ١٣٤٥ تا ١٣٥٥ خانوار نرمال در ایران شش نفر بود و خانوارهایی که تنها یک اتاق داشتند (یعنی یک خانواده شش‌نفره، تنها یک اتاق برای زندگی دارد) از ٣٦ درصد در سال ١٣٤٥ به ٤٣ درصد در سال ١٣٥٥ افزایش پیدا کرده بود"(نیکی کدی - ریشه‌های انقلاب ایران)⏪ پی بردن به واقعیت مسکن نیازی به فلان کتاب (که البته همه آنها هم با رجوع به مرکز آمار ایران همان برهه است) نیست و کافیست که واقعیات را از پدر و مادر و پدربزرگ مادربزرگ‌های خود جویا شویم.در سال ۵۷، دو سوم جمعیت ایران ساکن روستاها بود که عموما چیزی به نام مسکن شخصی نداشتند و هر جوانی که ازدواج می‌کرد در یک اتاق کاهگلی در خانه جمعی (که وسطش از تنور به جای آشپزخانه و بخاری استفاده می‌شد) که هر سال باید چند باری آن را با دوغاب گچ سفید می‌کردند تا شبیه سیاه‌چال نباشد، می‌زیست.این واقعیت مسکن اکثریت جمعیت ایران قبل از انقلاب بوده است. وضعیت مسکن شهری هم که آمار گویاست.