یاد یک جمله افتادم:همه را دوست بدار؛نه از آن رو که همه شایسته‌ی بی‌قیدوشرطِ دوست داشته شدن‌اند، بلکه چون هیچ‌گاه تمام داستان آدم‌ها را نمی‌دانیم.نمی‌دانیم انسانی که امروز در برابر ما ایستاده، از چه زخم‌هایی عبور کرده، با چه ترس‌هایی جنگیده و چه روزهای سختی را پشت سر گذاشته است.قضاوت کردن آسان است، وقتی فقط چند صفحه از زندگی یک انسان را دیده‌ایم و درباره‌ی تمام کتاب او حکم می‌دهیم.ما نمی‌توانیم کسی را قضاوت کنیم، وقتی هرگز با کفش‌های او قدم نزده‌ایم، مسیر او را نرفته‌ایم و دردهای او را زندگی نکرده‌ایم.شاید مهربانی، پیش از آن‌که یک انتخاب اخلاقی باشد، پذیرفتن این حقیقت است که ما از تمام داستان آدم‌ها بی‌خبریم.@unixmens