درود بر شماکودک را با ترس آینده بزرگ نکنیم؛ با امکان زندگی آشنا کنیم.به جای اینکه مدام از احتمال فقد

درود بر شماکودک را با ترس آینده بزرگ نکنیم؛ با امکان زندگی آشنا کنیم.به جای اینکه مدام از احتمال فقدان، مرگ و روزی که شاید دیگر در کنار هم نباشیم بگوییم، از این بگوییم که چگونه می‌توانیم از یکدیگر یاد بگیریم، یکدیگر را بفهمیم و از بودن در کنار هم لذت ببریم.چه کسی می‌داند؟ شاید چهل سال بعد، همین کودک و پدرش هنوز بتوانند رابطه‌ای عمیق، صمیمی و دوستانه داشته باشند؛ رابطه‌ای که در آن فقط «پدر و فرزند» نیستند، بلکه دو انسان‌اند که در طول سال‌ها از یکدیگر آموخته‌اند.زندگی آن‌قدر کوتاه و غیرقابل پیش‌بینی هست که بهتر است به جای تمرینِ فقدان، تمرینِ حضور کنیم؛ به جای ترساندن از فردا، امروز را بهتر بسازیم.از یاد نبریم:ما محکوم به زیستن هستیم؛ پس بهتر است زیستن را یاد بگیریم، نه فقط ترسیدن از پایان آن را.