زندگی دقیقا و فقط همراه با نقص هاش در هر لحظه هست که با شکوهه. فقط با نقصهای پیوسته و همیشگی اش هست که خاص و با شکوه حس میشه.هرچیزی که تماما به رسیدگی کامل و پرفکت بودن نزدیک میشه از اون پس دیگه به چشم نمیاد و حتی شکوهش احساس نمیشه و حتی شروع به سقوط و خرابی میکنه.میوه پس از رسیدن شروع به افتادن از درخت و از بین رفتن میکنه.معنای جملات بالا اصلا این نیست که بینقص بودن بده. معناش این نیست که فقیر و ناقص و بیچاره زندگی کردن عالیه. اصلا ! این جملات عمیق و سنگین و پیچیده هستن. برای کسانیکه میخوان پیچیده و عمیق و دقیق بفهمن.نقص هست که شکوه بینقصی رو قابل احساس کردن و قابل تجربه میکنه. اگر در جهان نقص نبود و تفاوت و تضاد وجود نداشت، شما هرگز این لحظه رو به شکوه و شگفتی الان احساس نمیکردید.اگه چیزی که گفته شد رو بفهمید حس با شکوهی رو در همین لحظه و هر لحظه، از شگفتی آفرینش تجربه خواهید کرد…اگه کاغذ و مداد هردو یک رنگ بودن، حتی نمیتونستی یه نقاشی زشت بکشی. و حتی حس زشتی که اینقدر ازش بدت میاد هم قابل تجربه کردن نبود چون خبری از نقاشی نبود و هیچی امکان دیده شدن و تجربه نداشت. تضادها در کنار هم امکان دیده شدن زشت و زیبا و طیف بینهایتی از هر تجربه رو میدن و این شگفتی معمار هوشمند آفرینشه.🆔 @Unlimited_Power