۱. ونزوئلا، برگ برنده واشنگتن در برابر نظم در حال فروپاشی خلیج فارسماجرای ونزوئلا وقتی در کنار تضعیف روابط آمریکا با کشورهای خلیج فارس قرار می‌گیرد، ابعاد بسیار بزرگ‌تری پیدا می‌کند. عربستان سعودی، قطر، امارات و دیگر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس به‌طور فزاینده‌ای به‌دنبال استقلال راهبردی بیشتری هستند. کانال‌های ارتباطی خود با ایران را باز نگه می‌دارند و بیش از گذشته این پرسش را مطرح می‌کنند که چرا باید برای واشنگتن متحمل ریسک‌های منطقه‌ای شوند.ترتیب قدیمی که بر اساس آن کشورهای خلیج فارس انرژی تأمین می‌کردند و ایالات متحده امنیت، دیگر به اندازه گذشته قابل اتکا نیست.واشنگتن به یک گزینه بیرون از خلیج فارس نیاز داردبا این نگاه، گزارش‌ها درباره مذاکرات آمریکا بر سر نفت ونزوئلا معنای متفاوتی پیدا می‌کند. موضوع فقط دستیابی به نفت ارزان‌تر یا تضعیف اوپک نیست. ممکن است واشنگتن در حال ساختن یک گزینه جایگزین برای روزی باشد که همکاری کشورهای خلیج فارس، چه در حوزه انرژی و چه در عرصه سیاسی، دیگر به اندازه گذشته قابل اعتماد نباشد.ونزوئلا در حال حاضر تنها حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز نفت تولید می‌کند. بنابراین به این زودی‌ها نمی‌تواند جایگزین نفت عبوری از تنگه هرمز شود. اما این کشور ذخایر عظیمی از نفت سنگین در اختیار دارد، دقیقاً همان نوع نفتی که بسیاری از پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک آمریکا برای فرآوری آن طراحی شده‌اند.احیای صنعت نفت ونزوئلا با سرمایه و فناوری آمریکایی و تضمین دسترسی آن به بازار ایالات متحده می‌تواند به‌تدریج وابستگی آمریکا به عرضه نفت از منطقه پرتنش خلیج فارس را کاهش دهد.اگر پس از امارات، ونزوئلا نیز از اوپک خارج شود، اهمیت راهبردی این تحول بسیار بیشتر خواهد شد. در چنین شرایطی یکی از اعضای بنیان‌گذار اوپک این سازمان را ترک خواهد کرد. آن هم در زمانی که عربستان سعودی از هم‌اکنون برای حفظ انسجام بلوک تولیدکنندگان نفت با مشکل روبه‌روست. بلوکی که جنگ، اختلال در صادرات خلیج فارس و استقلال روزافزون اعضای آن، قدرت و انسجامش را تضعیف کرده است.پیام به عربستان سعودیپیامی که به ریاض فرستاده می‌شود دیگر صرفاً این نیست که «نفت بیشتری تولید کنید، وگرنه واشنگتن سراغ گزینه‌های دیگر می‌رود.»پیام عمیق‌تر این است که واشنگتن ممکن است خود را برای جهانی آماده کند که در آن دیگر نتوان همکاری عربستان سعودی را امری قطعی و تضمین‌شده دانست.عربستان در حال متنوع‌کردن روابط امنیتی خود است و به‌تدریج فضای بیشتری برای مانور خارج از چتر سنتی آمریکا به دست می‌آورد. پاسخ واشنگتن نیز می‌تواند متنوع‌کردن روابط انرژی خود باشد. هرچه ونزوئلا به‌عنوان یک منبع بالقوه و قابل اتکای نفت در آینده جدی‌تر شود، اهرم انحصاری عربستان در برابر آمریکا نیز ضعیف‌تر خواهد شد.بنابراین، استقلال بیشتر عربستان از واشنگتن می‌تواند در مقابل به استقلال بیشتر آمریکا از عربستان منجر شود.چین، ایران، روسیه و کانادا هم این تحولات را زیر نظر دارندبرای ایران، پیام این است که هر بار اختلال در تنگه هرمز، ارزش سرمایه‌گذاری روی منابع انرژی خارج از هرمز را برای آمریکا افزایش می‌دهد.چین با تهدید متفاوتی روبه‌روست. پکن سال‌ها برای ایجاد روابط مالی و انرژی با ونزوئلا سرمایه‌گذاری کرده است. اگر نفت ونزوئلا دوباره به سمت پالایشگاه‌های آمریکایی هدایت شود، دسترسی چین به نفت ارزان ونزوئلا کاهش خواهد یافت و در عین حال یک منبع راهبردی بزرگ دوباره به حوزه نفوذ آمریکا بازخواهد گشت.روسیه نیز باید این تحول را تهدیدی برای اوپک‌پلاس ببیند. مسکو از هماهنگی سیاست تولید نفت با عربستان سعودی نفوذ ژئوپلیتیکی به دست می‌آورد. خروج هر تولیدکننده از این مجموعه، این ساختار را ضعیف‌تر می‌کند.حتی کانادا نیز باید به این موضوع توجه داشته باشد. پس از تحریم ونزوئلا، نفت سنگین کانادا بخش قابل توجهی از جای خالی نفت ونزوئلا را در بازار آمریکا پر کرد. احیای تولید نفت ونزوئلا، منبع دیگری از نفت سنگین را در اختیار پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک آمریکا قرار می‌دهد و در نتیجه قدرت چانه‌زنی واشنگتن در برابر اتاوا را افزایش خواهد داد.چرا این اطلاعات اکنون درز کرده است؟این اطلاعات حتی پیش از نهایی‌شدن هرگونه توافق، ارزش راهبردی دارند. واشنگتن می‌تواند بدون آنکه فعلاً تعهد مشخصی بدهد، واکنش عربستان سعودی، اوپک، چین، روسیه و بازارهای جهانی را بسنجد.هم‌زمان، این خبر بر کاراکاس فشار وارد می‌کند تا بیشتر به سمت آمریکا متمایل شود، به شرکت‌های انرژی آمریکایی علامت می‌دهد که از حمایت سیاسی برخوردار خواهند بود و از همین حالا انتظارات بازار درباره منابع آینده عرضه نفت را تغییر می‌دهد.⬇️💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍کانال پایش در بله @payeshusa