یک بچه خرمگس نسبتا بالغ از عصر در اتاقم به سیاحت می‌پردازد. از وقتی با من آشنا شده، یک‌ دل نه صدل دل عاشقم شده‌است. البته من را به خاطر خودم نمی‌خواهد، بیشتر دماغم را دوست دارد. چندباری به خیالِ گرفتنِ خرمگسِ نوجوانِ چموش، خودزنی کردم. اما هر بار فرار کرد. الان هم که دارم این متن را می‌نویسم بر روی صفحه لپ‌تاپ چسبیده‌است. چیزهایِ کثیفِ زیادی در اتاقم وجود دارد. یعنی اگر خودم را فاکتور بگیرم؛ پوست های پرتقال چندشب پیش، جوراب های کثیف لنگاوالنگه‌ام در گوشه اتاق، پوست های شکلات که روی زمین ریخته‌ام و هزار چیز دیگر. اما این بچه خرمگس از عصر گیر داده‌است به من. حتی یک بار برایش چشم‌غره رفتم گفتم با دم شیر بازی نکن ممکن است بزنم از وسط دونیمت کنم شَتَک شوی اما انگار نه انگار.حالا دقیقا نمی‌دانم چگونه اما می‌خواهم از این بچه خرمگس یک درس زندگی بگیرم. از همین مدل درس‌هایی که فردوسی از آن مورچه زبان‌نفهم گرفت که هی می‌خواست از دیوار بالا برود و می‌افتاد.. همه چیز پشتکار است. یک دوستِ خُنُکی دارم که اگر الان اینجا بود می‌گفت نه بعضی چیزها هم جلوی کار است. ولی خارج از شوخی، پشتکار و تلاش خیلی مهم است. پس پیشنهاد می‌کنم شما هم بچه خرمگس نوجوان چموشی باشید که به یک چیز مهم، یک کار خوب، سفت می‌چسبد. از هیچ چیز نمی‌ترسد. کاری به چشم غره های افراد ندارد و پرقدرت ادامه می‌دهد. همین.شش اردیبهشت هزاروچهارصد