ای شهر!من درون خیابانتصد بار گریه کردم و مُردم از تو ولی نامی به جز به عشق نبردمای شهر!ای پرنده‌ی زی

ای شهر!من درون خیابانتصد بار گریه کردم و مُردم از تو ولی نامی به جز به عشق نبردمای شهر!ای پرنده‌ی زیبایمای برفراز طاقی پل‌ها هزار بار گریستهای آنکه در توازی تاریخ زیسته آرام از فراز ابرِ غبارت از لابلای نخل‌های شگفتتبر سینه‌های مردم بی‌ادعای داغدارت پرواز کن در عصر بی‌پرنده و بی‌آباهواز ای مقدّسِ بی‌نبض ای بسته دل به پاکی کارونای تکیه کرده بر نجابت مردان بی‌توقعِ خاکیمن از تمام‌ جهان خاک تو را برای مردن خود برگزیده‌ام من خواب دیده‌ام من خواب دیده‌ام من خاک تو را برای مردن خود برگزیده‌ام ...ودود جوانی @VadoodJavani