ابتکار نشانه‌ای برای همزه1- می‌بینیم که حروف تلفظ‌شده یک حرف بیشتر از حروف نوشته‌شده دارند، زیرا عرب‌ها برای همزه نشانه‌ای در خط نداشتند. گاهی از نشانه‌ی الف برای همزه استفاده می‌کردند، مانند «إِنَّ»، گاهی از نشانه‌ی واو مانند «سُؤَال»، و گاهی از نشانه‌ی یاء مانند «سُئِلَ». در برخی موارد نیز اصلاً همزه را نمی‌نوشتند، مانند «قراءة» که بدون همزه نوشته می‌شد.2- این امر مشکلاتی را به وجود آورد. به همین دلیل، خلیل بن احمد فراهیدی احساس کرد که نیاز شدیدی به ایجاد یک نشانه برای همزه وجود دارد. او تصویری برای همزه اختراع کرد و گفت: (آ، ا، ع) زیرا حرف «ع» نزدیک‌ترین حرف به همزه از نظر تلفظ است. وی بر این اساس که مخرج همزه هنگام تلفظ به صدای «ع» نزدیک است، حرف «ع» را انتخاب کرد و قسمت بالایی آن را حذف کرد تا نشانه‌ای برای همزه در خط ایجاد کند، که همان (ء) است.3- اگر همزه روی الف باشد، به این شکل نوشته می‌شود: {أَنْزَلَ} [الأنعام: 99].اگر همزه زیر الف باشد، این‌گونه نوشته می‌شود: {إِنَّ} [البقرة: 248].اگر روی واو باشد، به این شکل نوشته می‌شود: {مُؤْمِنٌ} [البقرة: 221].اگر روی یاء باشد، این‌گونه نوشته می‌شود: {بِئْسَ} [هود: 99].و اگر روی سطر باشد، این‌گونه نوشته می‌شود: {السَّمَاءِ} [البقرة: 19].