صبح روز دوشنبه مرکز فناوری دانشگاه ما توسط اسراییل بمباران و به طور کامل تخریب شد. هیچ کس امید نداش

صبح روز دوشنبه مرکز فناوری دانشگاه ما توسط اسراییل بمباران و به طور کامل تخریب شد. هیچ کس امید نداشت که دوباره بتواند جلسه درس مجازی اش را برگزار کند و همه فکر می کردیم که آموزش ما تا انتهای این ترم تعطیل خواهد شد و همه دانشجویان نیز یک ترم تحصیلی را از دست خواهند داد، آنهم در حالیکه برای هر کدام از دانشجویان از دست دادن یک ترم به معنای جا ماندن از آینده ای است که از سالها پیش برایش برنامه ریزی و تلاش کرده. اما بلافاصله شرکتِ گرداننده اسکای روم در ایران، ارائه سرویس اش را برای دانشگاه رایگان کرد و دست اندرکاران دانشگاه (معاونت و مدیریت آموزشی و مهندسان فناوری) تا آخرین ساعات شب برای تک تک استادان کلاس درس مجازی ایجاد کردند، آدرس ها را به همه استادان فرستادند، آدرس های جدید را به هزاران دانشجو اطلاع رسانی کردند، نام های کاربری و پسوردهای جدید را در فهرست های تنظیم شده به همه فرستادند، و لابد ده ها کار دیگر که از دید غیر متخصصان پنهان است. درس های مجازی دوباره راه افتاد و به جای یک ترم فقط یک روز دچار وفقه شد. این یک اتفاق ساده نبود، ‌ بلکه کاری بزرگ و غرورآفرین بود که نشان می دهد ایران فقط حکومت جمهوری اسلامی نیست، بلکه یک زیست بوم بسیار شایسته و قابل احترام و افتخار است که زاییده خلاقیت، دانش و کارآمدی طیف گسترده ای از متخصصان و وطن دوستان با افکار و عقاید سیاسی گوناگون است. از چنین زیست بومی باید با تمام وجود در مقابل بیگانگان، بدخواهان و خام اندیشان دفاع کرد. سالها پیش یک سیاستمدار اروپایی از ریاضیدانی پرسیده بود که «آیا این کارهای انتزاعی که شما می کنید اصلا به درد دفاع از ملت می خورد؟» و پاسخ شنیده بود که «خیر، به درد دفاع نمی خورد، اما ملت ما را شایسته دفاع می کندا» ملت ما هم به دلیل وجود انبوهی از سرمایه های فکری و هنری و صنعتی اش شایسته دفاع است. امیدوار باشیم که، حکومت نیز قدر این زیست بوم را بداند و اشتباهات گذشته خود را جبران کند تا همه در کنار هم، چه آنها که در ایران مانده اند و چه آن خیل عظیمی از نویسندگان، هنرمندان،‌ ادیبان و دانشمندانی که ناچار به ترک وطن شده ولی دل در گروی زادگاه خود دارند، برای توسعه ایران آباد و آزاد بکوشند.