ماجرای اشرف مروان، داماد جمال عبدالناصر و منبع اطلاعاتی موساد، نمونه‌ای پیچیده از همین جنگ پنهان است؛ جایی که اطلاعات، اعتماد، فریب و تحلیل نادرست در هم تنیده شدند. اما مهم‌تر از وجود یک عامل انسانی، درسی است که از این پرونده می‌توان گرفت و آن این است که چگونه نزدیک‌ترین افراد می‌توانند بر تحلیل نادرست وضعیت با عنوان راهبردی میهن‌دوستانه صحه بگذارند و بخشی از چرخه خطای محاسباتی شوند.بنابراین، اگر امروز در داخل کشوری کسانی فضایی ایجاد کنند که تصمیم‌گیران تصور کنند هرگونه خویشتنداری تاکتیکی یا اندیشه توافق نشانه ضعف است، یا هر اقدام پرهزینه‌ای الزاما نشانه اقتدار، در عمل -حتی اگر نیتشان خیر باشد- ممکن است همان خطای محاسباتی را بازتولید کنند که دشمن سال‌ها برای ایجاد آن سرمایه‌گذاری کرده است.هیچ فرمانده عاقلی تمام ظرفیت‌های ملی کشور را در نبرد خرج نمی‌کند. هیچ شطرنج‌باز حرفه‌ای صرفا برای نمایش جسارت، وزیر خود را قربانی نمی‌کند. قدرت، در مصرف کردن ابزار نیست؛ در حفظ و به‌کارگیری آن در زمان مناسب است.از این منظر، دفاع از کشور فقط دفاع از مرزها نیست؛ دفاع از عقل راهبردی نیز هست ولو برای آن دسته و گروهی راه بیاندازند یا سرقفلی تلویزیون و تریبون‌های کشور به نام آنها باشد . همان‌گونه که نفوذ در یک مرکز نظامی می‌تواند امنیت را تهدید کند، نفوذ یک منطق غلط در فرآیند تصمیم‌گیری نیز می‌تواند کشور را به سمت انتخاب‌هایی ببرد که دشمن حتی در خوش‌بینانه‌ترین سناریوهای خود نیز انتظار آن را نداشت.به همین دلیل، باید میان مقاومت و تندروی مرزی روشن کشید. مقاومت، هنر افزایش هزینه دشمن با حداقل هزینه ملی است. تندروی، آمادگی برای پرداخت هر هزینه‌ای بدون محاسبه نسبت سود و زیان. اولی بازدارندگی می‌آفریند؛ دومی ممکن است همان بازدارندگی را فرسوده کند. کشوری که این دو را یکی بداند، نه‌تنها مفهوم مقاومت را تضعیف کرده، بلکه ناخواسته یکی از مهم‌ترین خطوط دفاعی خود، یعنی سلامت محاسبات راهبردی، را نیز در معرض تهدید قرار داده است.