گاهی انسان چنان به رنج خود وابسته می‌شود که اگر فرصتی برای رهایی به او بدهند، باز هم آن را پس می‌زند.چون رنج، بعد از مدتی، دیگر فقط درد نیست؛ بخشی از هویت اوست.انسان به آنچه او را آزار می‌دهد عادت می‌کند، همان‌طور که به اتاق تاریک عادت می‌کند و پس از مدتی، از روشنایی می‌ترسد.شاید عجیب باشد، اما آدمی همیشه آزادی را نمی‌خواهد.گاهی ترجیح می‌دهد در زندانی آشنا بماند تا در جهانی ناشناخته قدم بگذارد.-فئودور داستایفسکی