چشم‌انتظاربودنسیمون وِی، فیلسوف نامدار، در کتاب ثقل و فیض توصیه می‌کند: «باید دانش‌آموزان را برای تو

چشم‌انتظاربودنسیمون وِی، فیلسوف نامدار، در کتاب ثقل و فیض توصیه می‌کند: «باید دانش‌آموزان را برای توجه پرورش داد.» توجه مستلزم از خودفراموشی است، حال آنکه تمرکز همچنان یک نمایشِ عملکردِ فردی باقی می‌ماند. او ادامه می‌دهد: «توجهِ مطلقاً نابْ نیایش است [...] هیچ‌نجستن و مهیای دریافت‌بودن؛ این حرکتِ فیض است.» اگرچه فیضی که اینجا از آن سخن می‌رود جنبه‌ای معنوی و دینی دارد، اما سیمون وِی تصریح می‌کند که این قاعده هم در مورد خداوند صدق می‌کند و هم در مورد همنوعان ما: تنها هنگامی به راستی با او مواجه می‌شویم که بی‌آنکه در جست‌وجویش باشیم، چشم‌انتظارش باشیم، و در عین حال، خود را از شرِ «منِ» بیش از حد دست‌وپاگیر رهانیده باشیم.«فیض» همان مواجهه‌ای است که به‌ناگاه «بر ما فرود می‌آید»، خواه مواجهه با خداوند باشد، خواه با انسانی دیگر. خودِ سیمون وِی نیز انتظار آن تجربه‌ی مینوی را نداشت؛ تجربه‌ای که با خواندن شعری به نام عشق از جورج هربرت زندگی‌اش را دگرگون ساخت؛ آنگاه حضور مسیح را در درون خود احساس کرد که او را فرا می‌گرفت. سیمون وِی در نقدی ظریف بر اصرار اراده‌گرایانه چنین خلاصه می‌کند: «گرانبهاترین موهبت‌ها را نباید جُست، بلکه باید چشم‌انتظارشان بود؛ وگرنه جز مواهبِ کاذب چیزی نخواهیم یافت.» «چشم‌انتظاربودن» در اینجا نه به معنای انتظاری معین، بلکه به معنای توجهی تام و تمام، گشوده، مشترک و زنده است. آری، انتظار، اما انتظاری فارغ از هرگونه متعلقِ از پیش‌تعیین‌شده.»(فلسفه‌ی مواجهه با دیگری، شارل پِپَن، ترجمه قاسم مؤمنی، ص۱۳۶ـ۱۳۷)@sedigh_63