من عاشق لبخندهایت نبودم؛ آنها را همه دوست داشتند.من عاشق اندوهی شدم که پشت لبخندت پنهان بود.عاشق آن سکوت که هیچ کس حوصله ی شنیدنش را نداشت. عاشق آن خستگی عمیقی که در چشم هایت لانه کرده بود؛ گویا سالها بود که زندگی آرام آرام از شانه هایت بالا رفته و بر روحت سنگینی میکرد.