💠 تولی و تبری💠 بدون تردید ولایت ائمه علیهم‌السلام با دو شرط سبب نجات است؛یکی عقیده‌مندی به امامت و این‌که ائمه (علیهم‌السلام) خلفای رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و واجب‌الاطاعة هستند. و دوم مشروط است به تبری و بیزاری از دشمنان و ستم‌گران به اهل‌بیت (علیهم‌السلام).برای روشن شدن و اثبات این دو امر روایتی نقل می‌شود:در کتاب بحار از تفسیر عیاشی از ابوحمزه ثمالی روایت نموده که گفت:ابوجعفر حضرت باقر علیه‌السلام به من فرمود: ای ابوحمزه عبادت خدا را کسی می‌کند که خدا را بشناسد اما کسی‌که خدا را نشناخت پس مثل این است که او را در حال گم‌راهی عبادت می‌کند. عرض کردم معرفت خدا چیست؟ فرمودند: خدا و رسول‌الله را تصدیق کند، به حضرت امیر و ائمه‌ی هدی بعد از آن حضرت اقتدا کند و از دشمنان آن‌ها بیزاری جوید، این است معرفت خدا. عرض کردم: اصلحک الله، چه چیزی است که اگر آن را بدانم، حقیقت ایمان را کامل کرده‌ام؟ فرمودند: دوست داشتن اولیای خدا و دشمنی داشتن دشمنان خدا و این که با صادقان باشی هم‌چنان که خدا تو را امر کرده. عرض کردم اولیا و دوستان خدا و دشمنان خدا کیانند؟ فرمودند: دوستان خدا، محمد رسول‌الله و علی و حسن و حسین و علی بن الحسین علیهم‌السلام هستند، سپس امر به ما رسیده (یعنی امر امامت و دوستی حق‌تعالی) سپس پسرم جعفر و اشاره فرمودند به حضرت جعفر علیه‌السلام در حالی‌که آن حضرت (یعنی حضرت جعفر بن محمد علیه‌السلام) نشسته بودند. پس فرمودند کسی‌که با این‌ها دوستی کند، پس به تحقیق با اولیاءالله دوستی کرده و چنین شخصی با صادقین می‌باشد، آن‌سان که خدای‌تعالی وی را امر نموده است. عرض کردم: دشمنان شما کیستند؟ فرمودند: اوثان اربعه (بت‌های چهارگانه). عرض کردم: آن‌ها کیانند؟ فرمودند: ابوالفصیل و رمع و نعثل و معاویه. و هرکس که متدین به دین آن‌ها نشود و با آن‌ها دشمنی کند، به‌تحقیق با دشمنان خدا دشمنی کرده است. مراد از ابوالفصیل، ابوبکر است که به این کنیه ذکر می‌شود. و مراد از رمع -که مقلوب عمر است- همان عمر است. و مراد از نعثل، عثمان است. چنان‌که در لغت هم به این تفسیر اشاره شده است.این حدیث شریف ظهور کامل دارد که دوستی ائمه‌ی اطهار به معنی بودن با صادقان است و دشمنی با این چهار نفر دشمنی با دشمنان خداست. و واضح است که علمای اهل سنت، دشمنی با این چهار نفر ندارند بلکه دوست آن‌ها هستند، چنان‌که از کلمات‌شان کاملاً ظاهر است. و از این حدیث شریف استفاده می‌شود که معرفت و عرفان الله بر دوستی ائمه و بر دشمنی با دشمنان آنان بستگی دارد. و آن چهار نفر سردم‌داران دشمنان ائمه هستند و معرفت حق‌تعالی بدون دشمنی با این چهار نفر و پیروان‌شان تحقق ندارد.پس آن‌هایی که اهل عبادت و رهبانیت شدند و خود را به دین پیغمبر بستند، ولی دشمن با دشمنان اهل‌بیت نشدند، این‌ها از صدیقین نیستند و دوستی آن‌ها به صورت ظاهر نسبت به ائمه - چنان‌که از کلمات‌شان ظاهر است-، سودی برای نجات آن‌ها ندارد.📚 منبع: رساله تولی و تبری تالیف آیت‌الله شیخ جواد کربلایی رحمه‌ الله@varesoon