از چمپیون تا کمپیون وقتی قهرمان می شوی دور و برت حسابی شلوغه سربه آسمان می سایی همه را ریز می بینی. عمر قهرمانی که تمام میشه تو میمانی و یه مشت مدال و کلی درد کهنه و مصدومیت و چند تا دوست از نوع نابابش که مانده اند برای تسکین دردهایت و ضربه فنی کردنت. هر رشته ورزشی که باشه فرقی نمی کنه چون مورد زیاد داریم واسه مثال زدن. خیلی از قهرمانانی که در دوره ورزشی کمی پا کج می گذاشتند و با مواد مخدر از نوع شیره تریاک دوپینگ می کردند پس از دوران قهرمانی همان راه بی پیچ و خم را ادامه دادند و پس از فتح سکوهای قهرمانی سر از ناکجا آبادها در آوردند و در کنج عزلت دارفانی را وداع گفتند. بعضی هایشان هم یا سرشان به سنگ خورد و یا سنگ به سرشان و راهی کمپهای ترک اعتیاد شدند و بازگشتی پیروزمندانه داشتند. برنامه های تلویزیونی هم برای جذب مخاطب بیشتر، فرصت را غنیمت می شمارند نقبی به زندگی شخصی آنها می زنند و از آنها اعتراف گیری محترمانه می کنند. بودند کسانی که دوپینگ می کردند و پس از دوران قهرمانی مجبور بودند جایگزینی برای مواد نیروزا پیدا کنند و چه جانشینی بهتر از مواد مخدر که تو را تا کجاها که نمی برد.(البته حساب رستم جداست که دوپینگش زیر سر پر سیمرغ افسانه ای بود) ورزش مورد بحث من کشتی است چون بُعد پهلوانی در آن بیشتر به چشم می خورد هیچ کس به ساوه شمشکی های اسکی کار یا انوشا شاهقلی تنیسور نمی گوید پهلوان زیرا پهلوانی با زورورزی و سینه ستبر و جوانمردی و عیاری آمیخته است. اما امروزه به هر کسی که گوشش شکسته باشد و یا اندام ورزیده و یا هیکل نخراشیده ای داشته باشد می گویند پهلوان رشته ورزشیش هم زیاد مهم نیست مدالش را به بزرگواری تقدیم کرده باشد کفایت می کند. خیلی ها داشتیم که نمی شود نام برد که می توانستند قهرمان و پهلوان باشند یا نگذاشتندشان و یا خود نخواستند که باشند. عبدالله موحد اسطوره کشتی در زندگینامه اش در مجله کشتی از رقیبی به نام ..... یاد و تمجید می کند که قبل از کشتی ساندویچ تخم مرغ را گاز می زد و چند قلپی حرامی می نوشید و سپس وارد میدان کارزار می شد و اتفاقاً کشتی های خوبی هم می گرفت. خیلی ها یک مدال گرفتند و وارد حواشی شدند. خیلی ها در اردوهای تیم ملی گند می زدند و اخراج می شدند و چه مدالهای مسلمی را از دست دادند. کسان دیگری هم بودند که به دلیل استفاده از مواد نیروزا قلبشان ترکید و در عنفوان جوانی جان را به جان آفرین تسلیم نمودند. امروزه روز خیلی ها هستند که با اندامهای عضلانی و شکمهای فیتنسی فیگور می گیرند و در شبکه های اجتماعی عکس می گذارند و در مسابقات شرکت می کنند سر بزنگاه که دستشان رو شد از بی اطلاعی خود از مواد ممنوعه می گویند و اشک ندامت می ریزند از نوع تمساحیش در حالیکه خود اندازه وادا از دوپینگ و انواع آن آگاهی دارند. پس از محرومیت هم به دلیل همان دلایل ذکر شده ناچاراً می روند سراغ مواد افیونی، یا می میرند یا سر از کمپها در میاورند در ادامه پروسه را تکمیل کرده و با شرکت در یک شوی تلویزیونی با چشمهای اشک آلود به بازجویی های مجری پاسخ می دهند ما هم خرسند از سرکشی به حریم شخصی چمپیون. در این برهه زمانی نیز هدف مربیان تیم ملی نتیجه گرایی است و بالا بردن ضربان قلب کشتی گیران به 220؛ کسی هم به دود و دم شبانه راهرو اردوهای تیم ملی توجهی نمی کند و یا سری به پشت کمدهای دیواری اتاق قهرمانان ملی نمی زند و ورزشی نویسان مجیزگو هم هیچ اشارتی ندارند و نمی کنند و همچنان این روال ادامه خواهد داشت... از چمپیون تا کمپیون. من آنچه شرط بلاغست با تو می‌گویم***تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال(سعدی)@VARZESHVVARZESHKAR