چگونه می‌توان دستِ جسارت بر قلم برد، که دیده‌ها در این سوگ خونبارند و قلب‌ها فسرده. آنچه در این دی‌م

چگونه می‌توان دستِ جسارت بر قلم برد، که دیده‌ها در این سوگ خونبارند و قلب‌ها فسرده. آنچه در این دی‌ماه خونین بر وطن عزیز ما گذشت، زخمی عمیق در قلب تمامیِ ما مردمانی نشاند که حتی از سیاهیِ شب، ریسمانِ امید می‌بافتیم. بی‌شک آنچه گریبان‌گیرمان شد، برای همیشه جان از پیکرِ ما ربود؛ حتی اگر پس از این به ظاهر زنده بمانیم و نفس بکشیم.ما نیز در کانون هنرهای تجسمیِ دانشگاه صنعتی شریف، امروز همچون تمامی ایرانیانِ آزادی‌خواه، در غم و خشمِ فاجعه‌ی جان‌سوزی که پیشِ چشمانمان رخ داد، سوگواریم؛ عزادارِ آنان که سرشار از زندگی بودند.امید که خاطرِ پژمرده و انگشتانِ لرزانمان، بار دیگر نقشِ لبخندِ هم‌وطنانمان را ترسیم کند؛ بر جای‌جایِ خاکِ ایرانِ عزیز، سرزمینی که به نامِ شریفش سوگند می‌خوریم که آرزویی جز سرافرازی‌اش در دل نداریم.