اما چگونه این کار را کردیم؟ چگونه توانستیم آب دریا را سر بکشیم؟ چه کردیم آن هنگام که این زمین را از بند خورشید اشک‌ها ساختیم؟ زمین به کجا می‌رود؟ ما به کجا می‌رویم؟ آیا تا ابد صعود خواهیم کرد؟‌ ‌آیا در هیچ بی‌نهایت سرگردان نشده‌ایم؟ آیا نفس فضای هیچ را احساس…‌‌ابر انسان نیچه و راه پرخار آزادی و بلوغ فکری چه عالی بود اگر شکوفایی استعدادهای شخصی، نرم و راحت حاصل می‌شد و شاید برای بعضی آدم‌های خوش‌ شانس چنین باشد، اما در بیشتر موارد، راه رشد و شکوفایی، یعنی راه بدل شدن به آن نوع شخصی که می‌خواهیم باشیم، راهی پرپیچ‌ و‌خم و هراس‌انگیز است. به گفته نیچه گنج بی‌ رنج به دست نمی‌آید و طبیعی است که راه آزادی راهی پرخار و دشوار باشد.مفهوم ابر انسان نیچه یکی دیگر از آن دیدگاه‌هایی است که آدم را به وجد می‌آورد. به گفته او اخلاق ابر انسان ردِ اخلاق عوام است. افرادی که ارباب اراده به قدرت خویش هستند. قاطع‌ترین ارزش برای نیچه این بود که ما باید برای بودن آنچه هستیم از سرمای طاقت‌فرسای کوهستان‌های برف‌زده و طوفانی بگذریم. باید در میان آب‌و‌هوای ناخوش زندگی خود، به‌جای فرار از آن، خود را قوی‌تر کنیم. چرا رنج کشیدن باعث موفقیت ما می‌شود؟ شاید جمله معروف «آنچه تو را نکشد، نیرومندترت می‌کند» را شنید باشید. این جمله به‌ روشنی به ما می‌گوید که هر سختی و رنجش خاطر ما را به بهترین خودمان نزدیک‌ تر می‌کند. درنتیجه دوری از این رنجش‌ها نه‌ تنها کمکی به ما نمی‌کند، بلکه ما را از رضایت خاطر ابدی نیز دور می‌کند. درواقع رنجش و خوشحالی به‌ مثابه‌ی برادران دوقلویی هستند که زندگی در نبود یکی، لذتی نخواهد داشت. پس اگر دوست دارید طعم خوشبختی واقعی را بچشید، می‌بایست خود را برای رنج کشیدن آماده کنید. این بود بخشی از مهم‌ترین آموزه‌های فیلسوف بزرگ، فردریش نیچه. شاید این فلسفه تلنگرزنان ما را به وجد آورد و مانند مشت‌های سنگینی باشد که نیچه به صورتمان می‌کوبد؛ اما باید دانست که ارزش ضربه‌ی مشت به این نیست که چقدر محکم زده شود، بلکه به هدف زدن آن ضربه‌ ملاک است.‌#vkends \ @vkends‌