🔘اگر واقعا به دموکراسی باور دارید چرا از یک رفراندوم میان جمهوریت و سلطنت تا این حد واهمه دارید؟!✍️

🔘اگر واقعا به دموکراسی باور دارید چرا از یک رفراندوم میان جمهوریت و سلطنت تا این حد واهمه دارید؟!✍️هادوی▪️این پرسش که «اگر دموکرات هستید چرا با رفراندوم میان جمهوریت و سلطنت مخالفید؟» خود به‌تنهایی حاوی یک تناقض بنیادین است؛ زیرا رفراندوم میان دموکراسی و سلطنت، نقضِ پیش‌فرض‌های دموکراسی است، نه تحقق آن!بخشی از طرفداران سلطنت مدعی‌اند که می‌توان در قالب یک نظام سلطنتی نیز دموکراسی برقرار کرد. اما مسئله اینجاست که درک آنان از دموکراسی به رأی‌گیری تقلیل یافته است؛ گویی هرجا صندوق رأی وجود داشته باشد، دموکراسی نیز محقق شده است! با چنین تعریفی، «جمهوری دموکراتیک کره شمالی» نیز باید نظامی دموکراتیک تلقی شود، چرا که در آن هم انتخابات برگزار می‌شود! روشن است که این نوع تعریف، تحریف مفهوم دموکراسی است، نه تبیین آن.▪️دموکراسی تعریف مشخص و شناخته‌شده‌ای دارد و نمی‌توان آن را بنا به منافع سیاسی، محدود، ناقص یا بازتعریف کرد. دموکراسی به معنای تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری بر مبنای خواست اکثریت، با تضمین حقوق اقلیت است. اما نکته کلیدی اینجاست که دایره‌ی تصمیماتی که می‌توان به رأی گذاشت نامحدود نیست.در یک نظام دموکراتیک، تنها حقوقی که ماهیت «جمعی» دارند می‌توانند موضوع رأی‌گیری قرار گیرند. حقوق فردی—حتی اگر مورد مخالفت اکثریت باشند—قابل واگذاری به رأی عمومی نیستند. برای مثال، نمی‌توان حق حیات یک فرد را به رأی مردم سپرد؛ زیرا حق حیات حقی فردی است که همگان بدون توجه به نظر اکثریت از آن برخوردارند. همین منطق درباره حقوقی چون حق انتخاب دین، حق پوشش و حق تعیین سرنوشت فردیِ شهروندانی که محل تولد و تابعیت به آنان تحمیل شده است(حق رای) نیز صادق است.بر همین اساس، حتی اگر در یک رأی‌گیری اکثریت مردم به گزینه‌ای جز دموکراسی، جمهوریت و مردم‌سالاری رأی دهند، از نظر دموکراتیک چنین اکثریتی حق ندارد حق مشارکت سیاسی و تعیین سرنوشت اقلیت را از آنان سلب کند. دموکراسی صرفاً حکومت اکثریت نیست؛ بلکه نظامی است برای جلوگیری از تبدیل اراده اکثریت به ابزار حذف دیگران.▪️از سوی دیگر، در هیچ نظام دموکراتیکِ برآمده از جمهوریت، فردی به صورت مادام‌العمر در یک جایگاه سیاسی قرار نمی‌گیرد. این محدودیت تصادفی یا سلیقه‌ای نیست؛ بلکه از این واقعیت ناشی می‌شود که دموکراسی تنها ناظر به حقوق نسل حاضر نیست، بلکه باید حقوق نسل‌های آینده را نیز در نظر بگیرد. پرسش اساسی این است: اگر امروز مردمی با رأی خود ساختاری را مستقر کنند که امکان انتخاب و تغییر را از بین ببرد، فرزندان این سرزمین فردا به چه حقی باید بپذیرند که حق رأی و تعیین سرنوشت از آنان سلب شده است؟در خوش‌بینانه‌ترین و فانتزی‌ترین حالت، تنها زمانی می‌توان از امکان همزیستی سلطنت با دموکراسی سخن گفت که فرض کنیم هر چند سال یک‌بار—مثلاً هر چهار سال—هم درباره شکل حاکمیت و هم درباره شخص پادشاه انتخابات آزاد برگزار شود! اما روشن است که در این صورت، دیگر با سلطنت مواجه نیستیم؛ زیرا سلطنت دقیقاً بر مادام‌العمر بودن و موروثی بودن جایگاه قدرت تعریف می‌شود. هر شکل دیگری، یا نقض دموکراسی است یا نفی خودِ سلطنت.▪️دموکراسی تنها رأی‌گیری نیست. کشورهایی که واقعاً مجری دموکراسی هستند، مجموعه‌ای از اصول بنیادین را اجرا می‌کنند؛ از جمله محدود کردن قدرت حتی کسانی که با رأی مردم به قدرت می‌رسند. این محدودیت‌ها بخش جدایی‌ناپذیر دموکراسی‌اند، نه مانع آن. برای مثال، در بسیاری از نظام‌های دموکراتیک، حتی اگر فردی توانایی کسب دوباره رأی مردم را داشته باشد، پس از دو دوره حق نامزدی مجدد ندارد. هدف از این تصمیم جلوگیری از تمرکز قدرت و ریشه دواندن افراد در ساختار سیاسی است؛ مسیری که در صورت نادیده گرفتن آن، نظام حکمرانی به‌تدریج به اقتدارگرایی می‌لغزد—نمونه‌ای از آن را امروز در روسیه به‌وضوح می‌بینیم.▪️بنابراین مخالفت با رفراندومی که «دموکراسی» را در کنار «سلطنت» به‌عنوان دو گزینه هم‌سنگ قرار می‌دهد، نه از ترس رأی مردم، بلکه از پایبندی به اصولی است که بدون آن‌ها اساساً چیزی به نام دموکراسی وجود نخواهد داشت.ـــــــــــــــــــــــ#سیاست#صدای_نوین_خراسان🆔@VoNoKh