از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کردشب خود را به همین شیوه سحر خواهم کردمو به مو بنده‌ی آن زلف سیه خو

از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کردشب خود را به همین شیوه سحر خواهم کردمو به مو بنده‌ی آن زلف سیه خواهم شدسال ها خواجگی دور قمر خواهم کردبا خَمِ ابروی او نَردِ هوس خواهم باختپیش شمشیر بلا سینه سپر خواهم کردگندم خال وی از جنت او خواهم چیدمن هم از روی صفا کار پدر خواهم کردزان لب تنگ شکربار سخن خواهم گفتهمه‌ی شهر پر از تنگ شکر خواهم کردهم ز خاک در او سوی سفر خواهم رفتهم لب خشک به آب مژه تر خواهم کردخون دل در غم یاقوت لبش خواهم ریختدیده را غرقه به خون‌آب جگر خواهم کردآخر از دست غمش چاک به دل خواهم زدعاقبت از ستمش خاک به سر خواهم کرددل به زنار سر زلف بتان خواهم بستخویشتن را به ره کفر سمر خواهم کردنعره خواهم زد و در دشت جنون خواهم تاختشعله خواهم شد و در سنگ اثر خواهم کردگر فروغی رخ او بار دیگر خواهم بردکی به جز دادن جان کار دگر خواهم کرد#فروغی_بسطامی @Wahshi_Bafghi