دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفتغمت از سر ننهم گر دلت از ما بگرفتخال مشکین تو از بنده چرا در خط شدمگر از دود دلم روی تو سودا بگرفتدوش چون مشعله شوق تو بگرفت وجودسایه‌ای در دلم انداخت که صد جا بگرفتبه دم سرد سحرگاهی من بازنشستهر چراغی که زمین از دل صهبا بگرفتالغیاث از من دلسوخته ای سنگین دلدر تو نگرفت که خون در دل خارا بگرفتدل شوریده‌ی ما عالم اندیشه ماستعالم از شوق تو در تاب که غوغا بگرفتبربود انده تو صبرم و نیکو بربودبگرفت انده تو جانم و زیبا بگرفتدل سعدی همه ز ایام بلا پرهیزدسر زلف تو ندانم به چه یارا بگرفت#سعدی‌شیرین‌سخن @Wahshi_Bafghi