«چرا باید او پادشاه باشد؟»؛ مسئله مشترک رینیرا و دیرون دوماگر بخواهیم رینیرا تارگرین را با یکی از پا

«چرا باید او پادشاه باشد؟»؛ مسئله مشترک رینیرا و دیرون دوماگر بخواهیم رینیرا تارگرین را با یکی از پادشاهان بعدی خاندانش مقایسه کنیم، بهترین انتخاب دیرون دوم تارگرین است.هر دو با یک سؤال بزرگ روبه‌رو بودند: آیا داشتن مشروعیت، به‌تنهایی برای حکومت کردن کافی است؟رینیرا از طرف پدرش، ویسریس، به‌عنوان وارث معرفی شد؛ اما همان‌طور که قبلاً گفتیم، رسیدن یک زن به جایگاه وارث با قواعد جاافتاده جانشینی در وستروس تضاد داشت.دیرون دوم اما با مشکل متفاوتی روبه‌رو بود. او رسماً پسر اگان چهارم بود، اما خود اگان شایعاتی درباره نامشروع بودن او را تقویت کرده بود و حتی دیمون را به‌عنوان رقیبی جدی در برابرش قرار داد. بعد هم با مشروع کردن تمام فرزندان نامشروعش، رقبای قدرتمندی را وارد خاندان سلطنتی کرد. یعنی دیرون تاج را گرفت، اما اطرافش کسانی بودند که می‌توانستند بپرسند: «چرا باید او پادشاه باشد؟»اینجاست که شباهت واقعی شروع می‌شود: هر دو باید مشروعیت خانوادگی خودشان را به قدرت سیاسی تبدیل می‌کردند.اما شرایطشان متفاوت بود. رینیرا پس از مرگ ویسریس با غصب تاج و شکل‌گیری یک رقیب برای سلطنت روبه‌رو شد و برای بازپس‌گیری جایگاهش وارد جنگ شد. شاید اگر ویسریس پیش از مرگش رینیرا را رسماً بر تخت می‌نشاند و انتقال قدرت را در عمل انجام می‌داد، شروع بحران می‌توانست بسیار متفاوت باشد. دیرون اما تاج را بدون چنین مشکلی در اختیار داشت و مسئله اصلی‌اش حفظ و تثبیت حکومت بود. او شورای اگان چهارم را تغییر داد، افراد خودش را به کار گرفت و برای اصلاح فساد دوره پدرش اقدام کرد. حتی در ابتدای سلطنت، برای جلوگیری از شکل‌گیری یک بحران تازه، با برادران ناتنی مشروع‌شده‌اش محتاطانه رفتار کرد.پس شاید یکی از جذاب‌ترین تفاوت‌ها این باشد: رینیرا بیشتر مجبور بود حق حکومت کردنش را ثابت کند؛ دیرون بیشتر مجبور بود توانایی حکومت کردنش را ثابت کند.ولی این به معنی بی‌تقصیر بودن رینیرا یا بی‌نقص بودن دیرون نیست. رینیرا مشروعیت قدرتمندی داشت اما مشروعیت قانونی به این معنی نیست که تمام تصمیم‌های سیاسی او درست بوده‌اند. از طرف دیگر، مخالفان دیرون هم کاملاً بی‌دلیل نبودند؛ بخشی از اشراف سیاست‌های او، مخصوصاً نزدیکی‌اش به دورن و رویکرد صلح‌طلبانه‌اش را نمی‌پسندیدند و همین اختلافات بعدها به یکی از زمینه‌های شورش بلک‌فایر تبدیل شد.حتی رابطه‌شان با قدرت نرم هم جالب است. رینیرا برای حفظ ادعایش به شبکه‌ای از خاندان‌ها، ازدواج‌ها و ائتلاف‌ها نیاز داشت؛ از ولاریون‌ها و ارن‌ها گرفته تا خاندان‌هایی که برای ادعای او نیرو فرستادند. دیرون هم همین منطق را به شکل دیگری دنبال کرد. ازدواجش با میریا مارتل و سیاست نزدیکی به دورن، در نهایت کاری را ممکن کرد که تارگرین‌های قبلی با جنگ نتوانسته بودند انجام دهند: پیوستن دورن به قلمرو بدون فتح نظامی آن.و خود دیرون هم برخلاف تصویر معمول یک تارگرین، جنگجوی افسانه‌ای نبود. بیشتر مردی اهل مطالعه، فرهنگ، مذاکره و سیاست بود و قدرتش را از اداره حکومت و ساختن ائتلاف می‌گرفت. رینیرا هم فرمانده جنگجوی کلاسیک نبود؛ قدرتش بیشتر از جایگاه، مشروعیت، خاندان، اژدها و شبکه سیاسی می‌آمد.برای همین می‌شود یک برداشت جذاب ساخت: دیرون دوم شاید «نسخه مرد رینیرا» نباشد، اما می‌تواند تصویری از یک مسیر متفاوت برای رینیرا باشد.اگر رینیرا مرد بود، احتمالاً یکی از بزرگ‌ترین موانع سیاسی زندگی‌اش، یعنی سنتی که زنان را در جانشینی عقب می‌زد، تا حد زیادی از سر راهش برداشته می‌شد. اما دیرون نشان می‌دهد که مرد بودن هم مشکل مشروعیت را به‌طور کامل حل نمی‌کند؛ او با شایعه نامشروع بودن و بعد با رقبای قدرتمند خاندان خودش روبه‌رو شد.پس شاید بهتر باشد بگوییم: رینیرا و دیرون دو پاسخ متفاوت به یک مشکل مشترک‌اند؛ تبدیل «حق» به «قدرت پایدار».رینیرا می‌گفت: «من وارثی هستم که پدرم انتخاب کرده.»دیرون باید ثابت می‌کرد: «من پادشاه قانونی هستم و می‌توانم کشور را اداره کنم.»نتیجه هم متفاوت بود. رینیرا در میانه یکی از مخرب‌ترین جنگ‌های داخلی تاریخ تارگرین‌ها قرار گرفت و در نهایت تاج را از دست داد، هرچند پسرش اگان سوم به تخت رسید و خط او ادامه پیدا کرد. دیرون ۲۵ سال حکومت کرد، دورن را به قلمرو اضافه کرد و دوره‌ای نسبتاً باثبات ساخت؛ اما حتی او هم نتوانست مسئله رقابت و مشروعیت در خاندان تارگرین را برای همیشه حل کند و شورش بلک‌فایر بعداً نشان داد که این مشکل هنوز زنده است.اگر رینیرا همان شخصیت سیاسی را داشت، اما بدون مانع جنسیتی وستروس، آیا به‌جای جنگیدن برای گرفتن تاج، فرصت بیشتری برای ساختن حکومت پیدا می‌کرد؟#خاندان_اژدها#تحلیل #HOTD @Westerosir