تئوری اتریشی چرخه‌ی تجاری با پایین نگه داشتن مصنوعی نرخ بهره توسط بانک‌های مرکزی شروع می‌شود؛ یعنی ن

تئوری اتریشی چرخه‌ی تجاری با پایین نگه داشتن مصنوعی نرخ بهره توسط بانک‌های مرکزی شروع می‌شود؛ یعنی نرخ بهره‌ای که از سطح طبیعی بازار پایین‌تر تعیین می‌شود. این کار، اقتصاد را با سیلِ اعتبارِ ارزان غرق می‌کند و سیگنال‌های حیاتی قیمتی را که هماهنگ‌کننده‌ی تولید در طول زمان هستند، منحرف می‌سازد. کارآفرینان ناگهان پروژه‌های بلندمدتی را سودآور می‌بینند که در واقعیت، ناکارآمد و ناسازگار هستند. بازار این پس‌اندازها را تولید نکرده، بلکه «دستگاه چاپ پول» مسئول آن بوده است.بعد، دوره رونق (Boom) از راه می‌رسد. شرکت‌های ساختمانی پروژه‌های عظیم راه می‌اندازند، استارتاپ‌های تکنولوژی سرمایه‌های جسورانه را می‌سوزانند و همه (برای مدتی) احساس ثروتمند بودن می‌کنند. مشکل کجاست؟ اینکه منابع واقعی افزایش نیافته‌اند. بانک مرکزی پول خلق کرده، نه کالاهای سرمایه‌ای واقعی، نه نیروی کار ماهر و نه مواد اولیه.رکود (Bust) زمانی سر می‌رسد که واقعیت خودش را تحمیل می‌کند. نرخ‌های بهره بالا می‌روند، اعتبار محدود می‌شود و آن سرمایه‌گذاری‌هایی که سودآور به نظر می‌رسیدند، چهره‌ی واقعی خود را به‌عنوان «ویرانگر ثروت» نشان می‌دهند. حباب مسکن سال ۲۰۰۸ دقیقاً از همین الگو پیروی کرد. گرینسپن سال‌ها نرخ بهره را روی ۱٪ نگه داشت، سازندگان خانه‌هایی ساختند که عملاً کسی توان خریدش را نداشت، و بعد برنانکی مجبور شد بین ابرتورم یا اجازه دادن به نابودی سرمایه‌گذاری‌های غلط یکی را انتخاب کند. می‌دانیم کدام مسیر را انتخاب کرد… و حالا دوباره به همان نقطه رسیده‌ایم.»منبع: ایکس Handre@austro_libertarian