🔲 نقدی به ما با نگاهی به سریال بانوی عمارت✍️ نجمه واحدی / بخش سوم و آخرچهار – وقتی در آن استوری از «خیانت»ی که درون فیلم دیده بودم گله کردم، دوستان زیادی پیام دادند که «از صدا و سیمای "میلی" چه توقعی داری؟». اما شاید برایتان جالب باشد که یکی از پیامهایی که برایم ارسال شد، از طرف «نویسنده»ی فیلمنامه بود! بله نویسنده آشنا بود و همدیگر را می شناختیم و من سابقا در فیس بوک نوشته هایش را می خواندم. و نمی دانستم فیلمنامه نویس این کار است. البته که حتما ایشان اولین نفریست که این نقد را می خواند اما از شما چه پنهان، واکنششان واقعا دلگیر کننده بود و بماند که چرا. اما این نقد را بیشتر برای همین تکه اش می نویسم. خاطرم هست مدتی پیش در فیس بوک انتقادی نوشتم به برنامه های زنده که مهمان دعوت می کنند و برای کودکان صندلی نمی گذارند و انگار اصلا کودک را جزو افراد روی صحنه حساب نمی کنند. چند ساعت بعد یکی از دوستان که پسر جوانی امروزی و روشنفکر بود کامنت گذاشت که خب چکار کنیم وقتی هرچه به مهمان ها می گوییم همراهشان کودک نیاورند، آنها گوش نمی دهند! باورم نمی شد که همین فلانی یکی از دست اندرکاران همین برنامه هاست! یا وقتی از تبلیغات کلیشه ای تلویزیون انتقاد می نوشتم، چند نفر از دوستان موجه و منطقی که دنبالشان می کردم، پیام می دادند که وقتی «ما» تبلیغ غیرکلیشه می سازیم، سفارش دهندگان قبول نمی کنند و دوست دارند تبلیغ محصولشان همین تبلیغهای کلیشه ای باشد! یا یک بار که شهر پر شده بود از مجموعه بیلبوردهایی با پیامهای اخلاقی، و داشتم فکر می کردم بضی از آنها چقدر ضدارزش است، یکی از دوستان مسیج داد که «راستی بیلبوردهای شهرداری رو دیدی؟ به شرکت ما سفارش داده بودن و ما براشون طراحی کردیم!». این مشکلات ریز و درشت فرهنگی و اجتماعی، این تلویزیون که گاهی با غصه برنامه هایش را تماشا می کنیم، این رفتارهای نادرستی که در ادارات می بینیم، این همه بی اخلاقی در جامعه، باور کنیم که توسط نیروهای اهریمنی یا ماورایی تولید نمی شوند. دوست داریم اینطور فکر کنیم که به خاطر بخشنامه های فرمایشیست؟ اما واقعا آن بخش نامه ها مگر چقدر روی همه ی آنچه ما می توانیم بکنیم و نمی کنیم اثر دارد؟ یک سیستم بزرگ را مگر اجزایش نمی سازند. و اجزای جامعه ی ما چه کسانی هستند جز خودمان. مشکل ما «صدا و سیمای میلی» ما نیست. مشکل ما خودمان هستیم. آن فیلمنامه را یکی از همین آدمهای دور و بر ، که اتفاقا اهل مطالعه و تفکرند می نویسد. آن برنامه های زنده ی بیخود را هم کسانی از سیارات دیگر نمی سازند. بیلبوردهای بی مایه شهرداری را هم جوانان طراح خودمان هستند که طراحی می کنند؛ تبلیغهای سراپا کلیشه تلویزیون را هم هنرمندانی که جزو دوستان عزیزمان هستند.#رسانه #صداوسیما#چرا_به_فمینیسم_نیاز_داریم @WhyWeNeedFeminism