قسمت دویست و دوم سهيل رو به آرمان گفت: ول کن بچه رو، بذار با خاطراتش خوش باشه، عقل که نباشه جون در عذابه ديگه. مهرشاد گفت: اي خبيث خائن. يه عمر بزرگت کردم، ترو خشکت کردم، پوشکت رو عوض کردم، شيرم رو بهت دادم، حالا ميري با پسر مردم لاس مي زني، مادرت رو فراموش…قسمت بیست و سومآرمان گفت: صداي آژير آمبولانس حامل جنازه ات رو بشنوم ان شالله خفه شو ديگه.اي بي ادب بي تربيت، جلوي بچه حرف نزن بد آموزي نداره.صحبت ها و شوخي هاي مهرشاد تمامي نداشت، اون شب، شب خوبي بود و به همه خوش گذشته بود، مجلس با همه انتظاري که براش کشيده بودم تمام شده بود، مامان و عسل گريه مي کردند هرچند که نيما هم توي بغل نيما گريه مي کرد. اين يک موضوع طبيعي بود اما نمي فهميدم علت بغض آرمان چه بود؟ خيلي تعجب کرده بودم. اما به هر ترتيب من و سهيل به خونه کوچک خود البته بنا به خواسته من، چون نمي خواستم مامان را تنها بگذارم رفتيم. خونه اي که کوچک اما پر از لطف و صفا بود، خونه اي که با عشق و محبت و سراسر فداکاري بوجود اومده بود، خونه اي که نسبت به خونه ي دلمون خيلي کوچک بود اما با وجود علاقه ي بينمون مثل بهشت جلوه مي کرد.با همراهي همه به خونه آرزوهامون رفتيم. بعد از گذشت نوزده سال از زندگي من و بيست و شش سال از زندگي سهيل هر دو دوباره متولد شديم و پا به يک زندگي مشترک و جديد گذاشتيم، هنوز از حال خوش خودم بيرون نيامده بودم که سهيل گفت:-کجايي غزل؟ معلوم هست چته؟- هيچي، همين جام.- نه بابا. فکر کردم جاي ديگه اي هستي.- اذيت نکن سهيل.کنارم نشست و با خنده گفت: من جرات ندارم شما رو اذيت کنم.- منظورم اينه سر به سرم نذار.- يعني من نيايد بدونم براي چي تو فکري؟- فکر خوشبختي، فکر بودن با تو!آه مادر بگير منو.- اذيت نکن ديگه.- بي خيال بابا، حالا هم تا من برم يخ دوش بگيرم، توهم لباست رو عوض کن و بگير بخواب. از صبح تا حالا سرپا بودي، مگه خسته نشدي؟اين و گفت واز کنارم بلند شد صداش کردم سهيلجانمبي اراده از چشمم اشک چکيد و گفتم خيلي خوشحالمبا لبخندي دلنشين به کنارم برگشت و روي تخت نشست و صداي قشنگش تو گوشم پيچيد و گفتخوشحال باش غزلم من هميشه اينو از خدا ميخوامبه چشماش چشم دوختم نگاهش رو ازمن گرفت و به روبرو دوخت و بعد از چند لحظه آروم وبا بغض گفت منو به خاطر حمافتم ببخش غزل تنها حرفي که ميتونم بزنم اينهبلند شد و رفت طاقت نياوردم و از سر جام بلند شدم و صداش کردم سرجاش ايستاد و به سمت من برگشت به سمتش رفتم روبه روش ايستادم سرش پايين بود آروم سرش رو بالا آورد و به چشماش نگاه کردم سرخ و پر از اشک بود با گريه گفتمنميخوام هيچ وقت غصه بخوريبراي من مهمترين چيز خوشحالي تست اينو تا حالا صدبار گفتمبرايمن هم مهمترين چيز اينه که تو دوستم داشته باشي و کنارم آروم باشيبعد ازچند لجظه سکوت گفت من با وجود تو براي هميشه آروم شدم بيتابي هام آروم گرفت تقدير من عشق تو بود عشقي که هميشه برام محال بود اما الان بهت دست يافتم به چشمات به نگاهت به نگاهي که دنيام و توش ميبينم به نگاهي که اميد رو از برقش ميفهمم غزل با وجود تو واقعا زندگيم مثل يک افسانه شده مثل يک افسانه اي که قهرمان قصه اش افسون توستجوابي نداشتم که به او بدم و علاقه ام رو ابراز کنم اما گفتم⊰✹🌻 @wifeclub 🌻✹⊱