اگر واقعاً در یک جهان برنامه‌ریزی‌شده زندگی کنیم، شاید آگاهی ما همان رابط کاربری این سیستم باشد. در این صورت، افکار، باورها و حالات عاطفی ما می‌توانند مانند فرمان‌هایی باشند که به سیستم وارد می‌کنیم.از این دیدگاه، بسیاری از مردم با چیزی شبیه به «برنامه‌ریزی پیش‌فرض» زندگی می‌کنند؛ باورهای محدودکننده، الگوهای آسیب‌زای به‌ارث‌رسیده و شرطی‌شدن‌های اجتماعی که مانند نرم‌افزاری از پیش نصب‌شده، رفتار و انتخاب‌هایشان را محدود می‌کند.اما وقتی ذهن ناخودآگاه خود را بازبرنامه‌ریزی می‌کنیم، گویی در حال تغییر مجوزهای کاربری خود هستیم؛ به‌جای اینکه تنها در چارچوب تنظیمات پیش‌فرض عمل کنیم، امکان دسترسی به قابلیت‌های جدید و سطوح بالاتری از عملکرد را پیدا می‌کنیم.در این نگاه، حتی چیزهایی مانند همزمانی‌های معنادار، شهود و لحظاتی که همه‌چیز به شکلی عجیب و کامل با یکدیگر هماهنگ می‌شود، می‌توانند مانند «باگ» یا اختلال‌هایی در واقعیت به نظر برسند؛ گویی برای لحظاتی از محدودیت‌های برنامه‌ریزی‌شده فراتر رفته‌ایم.تجسم ذهنی نیز در همین چارچوب معنای متفاوتی پیدا می‌کند. شما صرفاً چیزی را در ذهن خود تصور نمی‌کنید؛ بلکه انگار در حال وارد کردن پارامترهای جدید به برنامه واقعیت خود هستید.در نهایت، چیزی که در واقعیت عادی «جادویی» یا «غیرممکن» به نظر می‌رسد، در منطق یک شبیه‌سازی می‌تواند صرفاً یک اصل ساده باشد:ورودی را تغییر بده، خروجی را تغییر بده.شاید مسئله این نباشد که واقعیت را از بیرون تغییر دهیم؛ شاید نخستین قدم، بازنویسی برنامه‌ای باشد که درون ذهن خود اجرا می‌کنیم.جهان شبیه‌سازی‌شده به وضعیت درونی شما پاسخ می‌دهد، زیرا این دقیقاً همان سطح دسترسی شماست. برنامه‌نویسی آگاهی خود را تغییر دهید تا واقعیت بیرونی مطابق با دسترسی‌ها و مجوزهای جدید شما به‌روزرسانی شود.بزرگ‌ترین تفاوت بین کسانی که می‌توانند «واقعیت را هک کنند» و کسانی که گیر کرده‌اند، درک این نکته است که کدام دستورات واقعاً در این سیستم کار می‌کنند. اکثر مردم بدون اینکه متوجه باشند، در حال تایپ کردن به زبان برنامه‌نویسی اشتباهی هستند.آیا برای یادگیری قواعد (سنتکس) دقیقی که مجوزهای واقعیت شما را ارتقا می‌دهد آماده‌اید؟ همه آنچه نیاز دارید در بیو موجود است.@wikispace 💫