یک پاسخ محتمل این است که تمدن‌های تکنولوژیک ممکن است مرحله‌ای خطرناک داشته باشند؛ مرحله‌ای که در آن توانایی‌شان در تغییر یا نابودی محیط زیست، سریع‌تر از توانایی‌شان در همکاری و برنامه‌ریزی رشد می‌کند. سلاح‌های هسته‌ای یک مثال واضح هستند؛ سایر خطرات در مقیاس تمدنی شامل همه‌گیری‌های مهندسی‌شده، تخریب محیط زیست، برخورد سیارک‌ها و فناوری‌های نوظهور بدون کنترلِ مناسب می‌شوند.منظور کاکس این نیست که انقراض بشر اجتناب‌ناپذیر است؛ بلکه این است که داشتن هوشِ کافی برای ساخت فناوری‌های قدرتمند، به طور خودکار منجر به تولید خرد یا هماهنگی سیاسیِ لازم برای مدیریت آن فناوری نمی‌شود.در اینجا یک چشم‌انداز کیهانیِ بسیار جذاب وجود دارد: یک تمدن می‌تواند برای هزاران سال بقا داشته باشد و با این حال در مقیاس زمانِ اخترشناختی تقریباً نامرئی باشد. کهکشان راه شیری بیش از ۱۳ میلیارد سال قدمت دارد. اگر تمدن‌های تکنولوژیک معمولاً پدیدار شوند و سپس نسبتاً سریع از بین بروند، دو تمدن که توانایی ارتباط با یکدیگر را داشته باشند به‌ندرت ممکن است هم‌زمان وجود داشته باشند.این احتمال با مفهومی مرتبط است که غالباً «فیلتر بزرگ» نامیده می‌شود: جایی میان ماده‌ی بی‌جان و یک تمدنِ دیرپا و مسافرِ فضا، ممکن است یک یا چند موانعِ فوق‌العاده دشوارِ تکاملی یا جوامعی وجود داشته باشد.و یک تاریک‌تر هم زیر آن مطرح می‌شود:آیا بشریت در حال نزدیک شدن به یک فیلتر بزرگ است — یا ما پیش از این از سخت‌ترینِ آن‌ها عبور کرده‌ایم؟کاکس در جای دیگری روی رویِ دیگرِ این استدلال تأکید می‌کند: وجودِ موقت و غیرمحتملِ ما دقیقاً همان دلیلی است که چرا تمدن و حیات باید فوق‌العاده ارزشمند و گران‌بها تلقی شوند.@wikispace 💫