قرار است چه شود؟​سرانجامِ رخدادهای اخیر، از تنش‌های خونین دو روزه میدانی تا آرایش نظامی ایران- آمریک

قرار است چه شود؟​سرانجامِ رخدادهای اخیر، از تنش‌های خونین دو روزه میدانی تا آرایش نظامی ایران- آمریکا و جریان مذاکرات، نشانگر حقایقی عریان است که می‌توان در محورهای زیر خلاصه کرد:​۱- برخلاف هیاهوهای درازمدت رسانه ای، جمهوری اسلامی نه قصد برخورد «عاشورایی» دارد و نه اصلاً ساختار کنونی‌اش تابِ چنان نگرشی را می‌آورد. تجربه نشان داده که هسته سخت قدرت برای حفظ نظام در برابر تهدیدهای موجودیتی و نزدیک، به «نرمشی» فراتر از امیال قهرمانانه دست خواهد زد؛ گمان می‌رود این بار برای بقا، هر بهایی پرداخت شود.​۲- کاخ سفید در دوران ترامپ، میل یا برنامه‌ای برای ورود به جنگ‌های کلاسیک و پرهزینه ندارد. راهبرد واشینگتن نه ویرانی فیزیکی، بلکه «تسلیم از راه خفقان» است. عزم آن‌ها برای وادار کردن تهران به اطاعت، قاطع و فارغ از بازه‌های زمانی است.​۳- تهران بیش از هر زمان دیگری فاقد عقبه حمایتی منسجم است. قدرت اخلاقی(به معنای میزان همبستگی ملی و پیوند میان بدنه جامعه با تصمیمات کلان رهبران)به پایین‌ترین سطح خود رسیده که این خود بزرگترین حفره در استراتژی دفاعی است.​۴-در شطرنج منطقه‌ای و جهانی، تهران فاقد متحدانی است که در لحظه کلیدی، هزینه‌ی بازی را با او تقسیم کنند. متحدان فعلی غالباً مصرف‌کنندگان منابع‌اند، نه شرکای تعیین‌کننده در روزهای سخت.​۵-اهرم‌های فشار منطقه‌ای که زمانی لبه تیز شمشیر تهران محسوب می‌شدند، در مواجهه با آرایش جدید قدرت، کارکرد بازدارندگی خود را از دست داده و به باری بر دوش دیپلماسی تبدیل شده‌اند.​۶- برخلاف دهه‌های گذشته، اکنون اقتصاد نه یک متغیر، بلکه تعیین‌کننده‌ترین رکن امنیت ملی است. فروپاشی معیشت، توان مانور سیاسی را به حداقل رسانده و گزینه‌ی «مقاومت به هر قیمت» را از روی میز نخبگان حاکم حذف کرده است.۷- کاخ سفید انگیزه ای ایدئولوژیک برای تغییر حکومت ندارد. دور کردن ایران از چین و برقراری مناسبات تنگاتنگ با تهران هدف نهایی است: با جمهوری اسلامی یا با پادشاهی.لب کلام آن که​، برخورد دو اراده‌ی «بقاخواه» و «سلطه‌جو»، لزوماً به انفجار ختم نمی‌شود؛ بلکه محتمل است به معامله‌ای تلخ و ناگزیر بینجامد که در آن، آرمان‌ها، قربانی استمرارِ واقعیت‌ها خواهند شد.#یدالله_کریمی_پور #karimipour_k @wikizoom