#سریال #مقاله #خاندان_اژدها 𓂃 رینیرا تارگرین 𓂃وارثِ یک تاج، یا وارثِ یک ویرانه؟ ❝ در تاریخ، دو خزا

#سریال #مقاله #خاندان_اژدها 𓂃 رینیرا تارگرین 𓂃وارثِ یک تاج، یا وارثِ یک ویرانه؟ ❝ در تاریخ، دو خزانه‌ی خالی لزوما یک بحران نیستند. صندوقی که پس از سقوط یک حکومت ویران خالی مانده، با صندوقی که دشمن در میانه‌ی جنگ داخلی عمدا تخلیه کرده، یک معنا ندارد. ❞﻿با این حال یکی از رایج‌ترین استدلال‌ها علیه رینیرا همین است:جیهریس اول هم پس از میگور قلمرویی آشفته، بدهکار و خزانه‌ای تقریبا تهی تحویل گرفت؛ اما اوضاع را سامان داد. پس رینیرا هم می‌توانست.—جیهریس تارگرین —جیهریس در چهارده‌سالگی و پس از مرگ میگور به سلطنت رسید. تاج بدهکار بود و سال‌های حکومت میگور شکاف عمیقی میان سلطنت، اشراف و مذهب ایجاد کرده بود. اما زمانی که وارد کینگز لندینگ شد، میگور دیگر زنده نبود؛ مهم‌ترین رقیب نظامی تاج از میان رفته و بخش بزرگی از لردهایش نیز او را ترک کرده بودند.«جیهریس با یک حکومت زخمی روبه‌رو شد؛ اما زخمی که دیگر شمشیر در آن فرو نمی‌رفت.»حتی بازسازی قلمرو نیز از روز نخست تنها بر دوش او نبود. به دلیل سن کمش، دو سال نخست سلطنت زیر نیابت مادرش آلیسا ولاریون اداره شد و روگار باراثیون، به‌عنوان دست پادشاه و محافظ قلمرو، در راس دستگاه اجرایی قرار داشت. یعنی جیهریس پیش از آنکه شخصا تمام وزن حکومت را بر دوش بگیرد، از ساختاری رو به تثبیت برخوردار بود.در حوزه‌ی مالی نیز تاج امکان مانور داشت. میستر سکه‌ ی جیهریس سه وام بزرگ از بانک آهنین براووس و بانکداران تیروش و میر فراهم کرد و سپس با مالیات بر کالاهای تجملی و واردات گران‌قیمت، برای تاج درآمدی پایدار ساخت. او علاوه بر اعتبار مالی و مدیر اقتصادی توانمند، چیزی داشت که شاید از طلا هم ارزشمندتر بود:— زمان.— رینیرا تارگرین —حال همین تصویر را کنار رینیرا بگذارید.رینیرا وقتی کینگز لندینگ را گرفت، وارد پایتخت یک جنگ تمام‌شده نشد؛ وارد مرکز جنگی شد که هنوز در حال بلعیدن قلمرو بود.ایگان دوم زنده بود، ایموند و ویگار هنوز در میدان بودند، ارتش‌های سبز از میان نرفته بودند و کمی بعد، خیانت هیو همر و اولف وایت در تامبلتون دو اژدهای عظیم را نیز از قدرت سیاه‌ها جدا کرد.«رینیرا در آغاز یک دوران بازسازی حکومت نمی‌کرد؛در مرحله‌ای از جنگ حکومت می‌کرد که یک شکست نظامی می‌توانست فردای سلطنتش را از میان ببرد.»و مهم‌تر از همه، خزانه‌ای که به او رسید خالی بود.ویسریس اول تاجی ورشکسته به جا نگذاشته بود. پس از مرگ او، تایلند لنیستر طلای سلطنت را به چهار بخش تقسیم کرد: بخشی به بانک آهنین براووس سپرده شد، بخشی به کسترلی راک رفت، بخشی به اولدتاون منتقل شد و باقی آن صرف جنگ، رشوه، هدایا و استخدام نیرو شد.یعنی رینیرا حکومتی را تحویل گرفت که دشمن، پیش از عقب‌نشینی، بخش اعظم سرمایه‌ی آن را از دسترسش خارج کرده بود.جیهریس بدهکار بود، اما تاجش اعتبار داشت و می‌توانست وام بگیرد، درآمد ایجاد کند و بدهی را طی سال‌ها مدیریت کند. او هنگام اصلاح اقتصاد، میگور را با بالریون در نقطه‌ای دیگر از وستروس تعقیب نمی‌کرد؛ رینیرا هنگام تامین هزینه‌ی پایتخت، هنوز مجبور بود برای زنده ماندن همان پایتخت بجنگد.و سپس می‌رسیم به تعیین‌کننده‌ترین تفاوت:— باز هم زمان.جیهریس بیش از نیم قرن سلطنت کرد. اصلاحات اقتصادی و سیاسی او محصول چند ماه نبود؛ نتیجه‌ی سال‌ها تثبیت قدرت، مصالحه، انتخاب مدیران مناسب و بازسازی تدریجی اعتبار تاج بود.رینیرا کینگز لندینگ را تقریبا نیم سال در اختیار داشت.نه پنجاه سال، نه پنج سال،حتی یک سال کامل هم نه.نمی‌توان از فرمانروایی که چند ماه در میانه‌ی یک جنگ داخلی حکومت کرده انتظار داشت همان نتیجه‌ای را تولید کند که فرمانروایی دیگر با ساختاری در حال تثبیت و دهه‌ها فرصت به دست آورده است.این به معنای بی‌اشتباه بودن رینیرا نیست؛مالیات‌های سنگین بارتیموس سلتیگار از نظر سیاسی به حکومت او ضربه زد. اما نقد تصمیمات رینیرا یک چیز است و وانمود کردن اینکه شرایط او با جیهریس برابر بوده، چیز دیگری.جیهریس اول بی‌دلیل یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تارگرین نیست؛ هنر او در بازسازی قلمرو واقعا استثنایی بود. اما برای بزرگ دانستن جیهریس، نیازی نیست جهنمی را که رینیرا در آن حکومت کرد کوچک کنیم.❝ یکی ویرانه‌ای را تحویل گرفت که فرصت داشت روی آن دوباره بنا کند؛ دیگری وارد خانه‌ای شد که هنوز در آتش می‌سوخت، در حالی که دشمن بیرون ایستاده بود، طلای خانه را با خود برده بود و برای سوختن باقی آن می‌جنگید. ❞اشتباهات رینیرا را می‌توان به نام خودش نوشت؛اما نمی‌توان آتشی را که دیگران افروختند هم به حساب او گذاشت.تاریخ اگر قرار است منصف باشد، فقط نباید بپرسد یک فرمانروا چه ساخت؛باید بپرسد هنگام رسیدن تاج به دست او، اصلا چه چیزی برای ساختن باقی مانده بود. 🔥⚔❄️@winterfellir