من ۹ سال پیش وقتی دلار هنوز ۴۰۰۰ تومان بود قصد مهاجرت داشتم اما نشد و از ۹۶ تا ۱۴۰۱ داخل ایران زندگی کاری و حرفه ای خودم رو ادامه دادم. من حتی سال ۹۸ فیندو رو راه اندازی کردم و با کوهی از امید به آینده تلاش کردم تا بتونم ارزشی خلق کنم و موثر باشم. امیدم در حدی بود که تصور و خیال مهاجرت هم نداشتم. اما ۴۰۱ که طی دو سه ماه تصمیم گرفتیم مهاجرت کنیم حس کردم تمام دریچه های امید و روزنه های نور در حال بسته شدنه و حالا منی که مسیرم رو نه زندگی کارمندی بلکه زندگی کارآفرینی تعریف کردم، بی انگیزه تر از همیشه ام! دو هفته بعد از مهاجرت ما، شهریور ۴۰۱ و اون فاجعه رخ داد.من میدونستم از روز اول که بعد از مهاجرت قطعا نیاز به تلاش چند برابر دارم. نیاز به تاب آوری چند برابر دارم. چون قرار نبود فردای مهاجرت کارمند بشم و حقوق کارمندی بگیرم. قرار نبود دانشجوی دکترا بشم و پژوهش کنم و درآمد داشته باشم. من مهاجرت کردم تا بتونم بدون موانع بیشتر مسیر قبلی خودم رو بسازم و ادامه بدم. شاید اولش تصور نمی کردم مسیر کارآفرینی من قرار باشه به ایران مرتبط باشه ولی یه چیزی تو ذهنم بود که می گفت رها نکن ایران رو.. اون جا میتونی هنوز موثر باشی..حتی از راه دور..احمقانه به نظر می رسید..خیلی تعجب کردند و خیلی هم تمسخر کردند که تو که دیگه داخل ایران نیستی ول کن ایران رو..بیا کار بین المللی راه بنداز.. اما نمیشد. حس میکردم هنوز کار نکرده دارم.. انگار یه حس درونی میگفت این کاری که باقی مونده رو تو باید انجام بدی.. نمیدونم چرا ولی درگیرش شدم و الان ۴ سال میگذره از شروع مهاجرتم و میتونم بگم تا حد زیادی به سرانجام رسوندم اون کاری که فکر میکردم باید انجام بدم.. حس خوبی دارم و با همه رخدادهای این ۴ سال در ایران با قطعیت می گم اگر این ۴ سال درگیر راه اندازی کار بین المللی شده بودم از نظر مالی بسیار بیشتر رشد کرده بودم اما فکر میکنم حس خوب امروزم رو نداشتم.. الان با خیال راحت تر میتونم به خلق ارزش در فضای بین المللی فکر کنم..همه اینا رو گفتم که به کجا برسم؟ اون حس ناامیدی که ۴۰۱ و قبل از جنبش مهسا به من دست داده بود که فکر میکنم تا حد زیادی هم به واقعیت پیوست و از نشانه هاش هم دلار ۲۷ هزار تومانی اون روزهاست که امروز حوالی ۲۰۰ هزار تومانه الان به شکل معکوسی در من ایجاد شده.. روزنه های امیدی که بسته شده بود و باعث مهاجرت من شد رو کم کم در حال باز شدن میبینم.. اگر کسی از من مشورت بگیره که الان چطوری و از چه مسیری مهاجرت کنم توصیه دوستانه من بهش اینه که تو که صبر کردی این همه مدت، ۶ ماه دیگه هم صبر کن و بعدش اگر تصمیمت هنوز مهاجرت بود بهت کمک میکنم..من کلا آدم امیدواری هستم.. بخاطر همین شاید حس فعلی منم یه حس اشتباه باشه و به حقیقت نپیونده ولی ببینیم چه خواهد شد..