پیشانی‌ات وطنِ من استبه من گوش کن و چون علفی هرز،پشت این نرده‌ها رهایم نکنهمچون کبوتری در کوچ،مرا وا نگذارهمچون ماهِ تیره روز،و بِسانِ ستاره‌ای دریوزه در میانِ شاخسارمرا با اندوهم رها نکن، زندانی‌ام کن با دستی که آفتاب می‌ریزدبر دریچه‌ی زندانمبازگرد تا بسوزانی‌ام،اگر مشتاقِ منی،مشتاق من با سنگ‌هایم، با درخت‌های زیتونم، با پنجره‌هایم... با گِلموطنم پیشانی توستصدایم را بشنو و تنها رهایم نکن...#محمود_درویش