اینجا قرار بود فقط پنجره‌ای کوچک باشد به شعرهایی که از زبان‌های دیگر به فارسی ما پناه آوردند؛ پناهگا

اینجا قرار بود فقط پنجره‌ای کوچک باشد به شعرهایی که از زبان‌های دیگر به فارسی ما پناه آوردند؛ پناهگاهی موقت در برابر سکوت و خستگی. حالا آن پنجره را می‌بندم. نه از روی خستگی ساده، که زیر بار دو زخم سنگین: یکی کارآموزی وکالت که تازه شروع شده و تمام وجودم را می‌خواهد، و دیگری این غم عمیق و بی‌پایان که بعد از این ماه‌ها بر جان ایران و بر جان خیلی از ما نشسته؛ غمی که دیگر حتی کلمات شعر را هم رنگ می‌بازد. سپاس که در این راه کوتاه و لرزان با من آمدید. گاهی برای خودتان شعری زمزمه کنید؛ حتی اگر فقط آه باشد، حتی اگر شکسته و بی‌صدا.مراقب دل‌های خسته‌تان باشید. 🌸💔