فیلم بی‌داد؛ سهیل بیرقی ✍🏽فرشته حبیبی؛ دبیر بخش هنر مجله زنان امروز یک. با وجود همه نقدهایی که می‌ش

فیلم بی‌داد؛ سهیل بیرقی ✍🏽فرشته حبیبی؛ دبیر بخش هنر مجله زنان امروز یک. با وجود همه نقدهایی که می‌شود به «بی‌داد» داشت، نمی‌توان از تصویر زنی که در اوج نومیدی و سرخوردگی در گوشه دنجی از خیابان می‌ایستد و با صدایی مغموم می‌خواند، به آسانی گذشت. در آن لحظه، فیلم به یک تصویر ساده و حسرت‌بار می‌رسد: #زنی که #صدایش را #پس_گرفته است.دو. «بی‌داد» چهارمین فیلم بلند سهیل بیرقی است. فیلمسازی که در سه فیلم قبلی‌اش هم (من، عرق سرد و عامه‌پسند) به سراغ زنانی رفته که در برابر مناسبات محدودکننده ایستاده‌اند و برای ساختن جهانی مطابق میل خود تلاش می‌کنند. #بی‌داد اما #رادیکال‌تر از آثار پیشین اوست.سه. داستان ستی، دختر جوانی که می‌خواهد #بخواند، در ظاهر داستان #ممنوعیت_آواز_زنان است. اما در لایه عمیق‌تر، داستان داشتن صدا و حضور در #فضای_عمومی است. ستی نمی‌خواهد صدایش در صدای مردان حل شود، نمی‌خواهد هم‌خوان باشد و نمی‌خواهد صدایش تنها در جایی شنیده شود که قدرت برایش تعیین کرده است. همین خواسته ساده، در جهان فیلم به یک کنش سیاسی بدل می‌شود. آوازهای ستی با صدای #پرستو_احمدی اجرا شده، خواننده‌ای که تجربه واقعی‌اش از خواندن در فضای عمومی (کنسرت کاروانسرا) فیلم را به واقعیت بیرون از پرده پیوند می‌زند.چهار. مهم‌ترین آسیب فیلم آنجاست که بیرقی در تلاش برای ترسیم تصویری کامل از بی‌دادهای زنان، موقعیت‌هایی مانند #آزار_جنسی در #خیابان، رابطه #مادر ستی با بازجو و #خشونت‌های بازداشتگاه را بیش از اندازه روی هم #انباشته و فیلم را از یک درام به بیانیه نزدیک کرده است. مسأله ممنوعیت آواز ستی به‌تنهایی آن‌قدر ظرفیت دارد که نیازی به فهرست کردن همه شکل‌های خشونت علیه زنان نباشد. حتی می‌توان گفت هرچه فیلم مصداق‌های بیشتری از #سرکوب را کنار هم می‌گذارد، از دقیق‌ترین و سینمایی‌ترین ایده خودش دورتر می‌شود.@womenwatcherمنبع: اینستاگرام نویسنده#بی‌داد #سهیل_بیرقی#آواز_زنان#ممنوعیت_صدای_زنان