زنان جنوب؛ میان جنگ، سوگ و ماندنبامداد پنج‌شنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۵، در پی حمله به چابهار، پروین سپاهی، زن ب

زنان جنوب؛ میان جنگ، سوگ و ماندنبامداد پنج‌شنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۵، در پی حمله به چابهار، پروین سپاهی، زن بلوچ ساکن محله جنگلوک، جان خود را از دست داد و چهار عضو خانواده‌اش، از جمله یک زن باردار و یک دختر دارای معلولیت، مجروح شدند. این حادثه یکی از تلخ‌ترین نمونه‌های تأثیر جنگ بر زندگی غیرنظامیان، به‌ویژه زنان، در جنوب ایران بود. هم‌زمان، گزارش نسترن فرخه در روزنامه شرق با عنوان «خانه اینجاست، جایی برای رفتن نداریم» از زندگی زنانی روایت می‌کند که در عسلویه، چابهار، ایرانشهر و دیگر شهرهای جنوبی، با وجود اضطراب حملات و ناامنی، همچنان بار زندگی و مراقبت از خانواده را بر دوش می‌کشند. یکی از فعالان اجتماعی ایرانشهر می‌گوید: «شعله‌های آتش از دور دیده می‌شد و بوی دود تا محله ما رسیده بود. مردم با ترس از خانه‌ها بیرون آمدند. ما بلوچ‌ها ضرب‌المثلی داریم که می‌گوید وطن، مادر ماست؛ مگر می‌شود آدم مادرش را رها کند؟»فعال اجتماعی دیگری از چابهار نیز تاکید می‌کند که حتی پس از اعلام آتش‌بس، نگرانی مردم جنوب پایان نیافته است: «حمله به چابهار باعث قطع برق منطقه شد. شاید برای دیگران یک قطعی برق باشد، اما برای مردم اینجا، ادامه همان اضطرابی است که سال‌ها با آن زندگی کرده‌اند.»در میان همه روایت‌ها، یک جمله بیش از هر چیز تکرار می‌شود:«خانه ما همین‌جاست؛ جایی برای رفتن نداریم.» @womenwatcherلینک گزارش شرق