تقدیم به راویان شجاع #می_تو؛ زنانی که با وجود همه ترس‌ها و موانع، سکوت را شکستند✍🏽نویسنده: ناشناس ا

تقدیم به راویان شجاع #می_تو؛ زنانی که با وجود همه ترس‌ها و موانع، سکوت را شکستند✍🏽نویسنده: ناشناس این یادداشت با الهام از مقاله «آزارگر یک شبکه است» نوشته سارا احمد (برگردان دریا موسوی، منتشرشده در HarassWatch) نگاشته شده است. هدف از این نوشته کوتاه، تامل انتقادی بر سازوکارهای نهادی، شبکه‌های قدرت، سکوت سازمانی، و موانع موجود برای شکایت در پرونده‌های #آزار و #خشونت_جنسی است. این متن تلاش می‌کند مفاهیم مقاله را در زمینه ایرانی و معاصر به کار گیرد.به‌منظور حفظ امنیت و حریم خصوصی راویان، از ذکر نام یا جزئیات شناسایی‌کننده برخی افراد خودداری شده است. ارجاعات به تصمیم نهادها بر اساس بیانیه‌ها و گزارش‌های عمومی است. این نوشته یک تحلیل فمینیستی است، نه گزارش قضایی.با گوش سپردن به روایت بازماندگان، دوباره آموخته‌ام چرا بسیاری در ایران شکایت نمی‌کنند.نمونه‌های فراوانی را می‌توان در جنبش #می_تو ایران، بررسی کرد اما در این نوشته کوتاه، به موضوعات و روند موضع‌گیری‌ها، شبکه قدرتمندی که از آزارگر حمایت می‌کنندو موانعِ شکایت، اشاره خواهم کرد. شکایت از پ، کارگردان متهم به آزارگری؛ یعنی ارجاع به همان سیستمی که او در فیلم‌هایش نقد کرده و با انتقاد از آن، راه جشنواره‌های خارجی و بی‌بی‌سی را برای خودش باز کرده. سوءاستفاده‌گر فقط یک نفر نیست؛ او #شبکه است؛ شبکه‌ای از روابط رسانه‌ای، نهادهای فرهنگی و اعتبارهایی که از او محافظت می‌کنند.گروهی از زنانی که متحمل آسیب‌های جنسی و روانی از این کارگردان مستندساز شدند، در نوشته‌های خود اشاره کرده‌اند که: بسیاری‌شان مدت‌ها سکوت کردند. برخی از ترس، برخی چون گزارش آزار در ایران را ایمن یا جدی نمی‌دانستند، و برخی از تهدید، بولی‌گری و حملات سازمان‌یافته طرفداران کارگردان و عواقب حرفه‌ای هراس داشتند. اما کم‌کم شروع به صحبت کردند.دو شب پیش، جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵؛ بخش آ‌پارات #بی‌بی‌سی_فارسی «آسو پا به سنگ» ساخته کارگران را پخش کرد. فیلمی که در آن داور زن که جامعه‌شناسی خوانده و سابقا در فوتبال زنان ایران فعال بوده، روبه‌روی دوربین این کارگردان نشسته، در بخشی از آنونس فیلم، این داور در حال روایت «حاشیه‌ساز» بودن خود و سرکوب در سیستم ورزشی ایران است. حالا اما جلوی دوربین همان متهم به آزار نشسته و به جای پاسخگویی به راویان، که از او می‌پرسند، چرا؟ اینستاگرامش را دی‌اکتیو کرده است.جشنواره بین‌المللی UNIMA و مسئولیت‌پذیری و حمایت از زنان آزاردیده این جشنواره وقتی اتهامات مطرح‌شده توسط روایان را شنید، بررسی‌های داخلی انجام داد و فیلم کارگردان متهم را از برنامه ۲۰۲۵ «Garden of Peace» حذف کرد.در مقابل، مسوول بخش #آپارات بی‌بی‌سی فارسی به جای پاسخگویی شفاف، کامنت‌های مربوط به فیلم «آسو پا به سنگ» را در اینستاگرامش محدود کرده و برخی کامنت‌های انتقادی را هاید کرده است.این عمل مسئولانه UNIMA International را بی‌بی‌سی فارسی می‌تواند الگو قرار دهد: به جای محدود کردن کامنت‌ها، هاید کردن انتقادها و دی‌اکتیو کردن پست‌ها، با مسئولیت‌پذیری واقعی مواجه شود.این نوع واکنش بی‌بی‌سی‌ فارسی دقیقا همان «نادانی عمدی» و «هیچ کاری نکردن» است که شبکه آزار را قوی‌تر می‌کند. شکایت‌ها به آرشیو خاک‌خورده سپرده می‌شوند، روایت‌ها به «حاشیه» تقلیل پیدا می‌کنند و قدرتمندان محافظت می‌شوند.فمینیست بودن امروز یعنی نگهبان این «آرشیو شکایت» بودن و افشای شبکه‌هایی که با پرچم نقد قدرت، آزار را بازتولید و سپس با سکوت یا حذف پوشش می‌دهند.زنانی که با وجود ترس، تهدید، رسانه‌های سلبریتی‌پرور و زرد و سکوت نهادها، سکوت را شکستید؛ شما تنها نیستید.@womenwatcher#می_تو#زنان_راوی #کارگردان_آزارگر