«بیافرید تا به هزیمتِ غم و برگرفتنِ لقمه از اندوه بازشناسیم خود را. اگر نبود غم، شادمانی ریگِ بی‌مقد

«بیافرید تا به هزیمتِ غم و برگرفتنِ لقمه از اندوه بازشناسیم خود را. اگر نبود غم، شادمانی ریگِ بی‌مقداری بود بر فلاخنِ کودکان و حیات جز دالانی سراسر تکرار نبود. اندوه ارزانی داشت تا جوانمردان راه بیابند.»«عاقبت چیست شیخ؟»شیخ بر آستانۀ سرا بود. آستینِ پیرهن گشاده بود. درویشان یک‌به‌یک برمی‌خاستند. شیخ در گشود. بیرونِ خانه سراسر تیرگی بود و مه. شیخ گفت: «عاقبت آن است که نَفس را بکُشی و هزار بار بمیری و زنده شوی و آنقدر جان دهی و جان یابی که زندگیِ بی‌مرگ را بیابی.»📗برشی از رمان #تذکره_اندوهگینان🔹نوشته #حسام_الدین_مطهری@wordsforlife