چند هزار ایرانی را در دو شب کُشتند و چند هزار ایرانی دیگر را هر شب، هر صبح، هر لحظه. انگار تمامی ندا

چند هزار ایرانی را در دو شب کُشتند و چند هزار ایرانی دیگر را هر شب، هر صبح، هر لحظه. انگار تمامی ندارد. نه جنایاتِ آنها و نه جان‌سختیِ ما. ایستادگی با اشک و غم اینچنین را کجای تاریخ سراغ دارید؟ کدام ملّتی با علمِ به مرگ، می‌رود در دلِ مرگ تا زندگی را نجات دهد؟ لحظه‌ای می‌ایستد، می‌گِریَد، می‌میرَد، و دوباره به پا می‌خیزد.این چند ساله رفته‌ها و رفتن‌های زیادی دیدیم. بعضی انگار دستمان را گرفته و با خود بُرده‌اند. آنطور که دیگر قادر به بازگشت نیستیم. با نگاه، با صدا، با لبخند، با مظلومیّت، با رشادت، با اشک. ولی انگار دردی نداشتند. یا آرام خفته یا درد را خفه کرده بودند.عرفان آخرینِ رفته‌ی امروز بود. کوهِ غم بود. رفتنش یک لحظه رهایم نمی‌کند. اصلاً نمی‌خواهم رها شوم. از رها شدن شرم دارم. این مختصر را هم اینجا نوشتم تا از تو و از شما رها نشوم... اشکِ مرد سنگین و غمبار است. کاش در این رفتن لااقل اشک نمی‌ریختی مرد.#عرفان_کیانیT.me/world_of_iranology